Archive for the ‘ความหนังฝังใจ’ Category

ความหนังฝังใจ : how do you know

สิงหาคม 5, 2011

 

เนื้อหาในบทความต่อไปนี้อาจทำให้เสียอรรถรสในการรับชมภาพยนต์ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

howdoyouknow

“how do you know” 

คุณว่าคิดว่าไง หากถ้าเกิดว่า ในวันครบรอบวันเกิดของชีวิตอันตกต่ำของคุณต้องเลือกใครสักคนเป็นคู่ชีวิต ระหว่าง ชายหนุ่มที่ให้นาฬิกาเป็นของขวัญแล้วกล่าวคำหวานเป็นคำขอมั่นระหว่างเขาและเธอ กับชายอีกคนหนึ่งผู้ให้แป้งดินน้ำมันหนึ่งกะปุก และ พูดว่า

“นี่เป็นของขวัญแค่ครึ่งเดียว”

ลิซ่ากำลังย่ำแย่ที่สุดของช่วงชีวิตในการเป็นนักกีฬา แน่นอนว่าทุกคนย่อมต้องพบเจอเหตุการแบบนี้เข้าสักวัน จากนักกีฬาซอฟบอลดาวรุ่งจนทุกยกย่องให้เธอเป็นตำนาน ทว่าตำนานเมื่อนานได้ที่ ก็จำเป็นต้องถูกปลดออกเพื่อให้คนรุ่นใหม่ๆ ได้เข้ามามีโอกาสในการสร้างตำนานต่อ

สถานการณ์เหมือนถูกไล่ออกจากงาน ต่างกันแค่วิธีการพูดและแสดงออกมาเท่านั้น ลิซ่าทำทุกอย่างเท่าที่เธอพอทำได้ ใช้ชีวิตให้ปกติและยืนด้วยขาและแขนตนเอง ในขณะที่สภาพแวดล้อมสอนกรอกหูเธออยู่ตลอดเวลาว่า ทางเลือกของเธอมีไม่กี่หนทางหรอก คือหาใครสักคน แต่งงาน และ เป็นแม่บ้าน

ขึ้นชื่อว่าตำนานอย่างเธอไม่มีทางเดินไปตามทางที่คนอื่นชี้นำแน่นอน ทว่าบางครั้งคำถามก็มักวิ่งมาหาเธอเอง ชายหนุ่มนักกีฬาดางรุ่งซึ่งกำลังฮอทสุดๆเกิดตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง เพราะเธอมีสิ่งที่หญิงอื่นไม่มีต่อเขา (หาคำตอบในหังเองครับ)

กับชายอีกคนหนึ่งซึ่งกำลังตกที่นั่งลำบาก เจอคดีความทางธุระกิจจากสิ่งที่พ่อของเขาก่อขึ้น เขาสับสัน เขาเมามาย และต้องการหาใครสักคนคุยด้วย ขณะเวลานั้นมีเพียงลิซ่าเท่านั้นที่รับสายและยินยอมพบเจอเขา

แน่นอนว่า ทุกคนพอเจอปัญหา กำลังอัดอั้น เขา (จอร์จ) อยากเล่าเรื่องของเขาให้เธอฟัง เช็นเดียวกันเธอก็เพิ่งพบปัญหาใหญ่ของชีวิตมาหมาดๆ แย่ปะทะย่ำแย่  แต่ทว่าเธอพลันตอบกลับเขาในทันทีที่อารมณ์กำลังมึนตึง(เขาดื่มไปพอสมควรก่อนเธอเธอ)

“ฉันขอแนะนำให้นั่งกินเฉยๆ” … เธอนิ่งก่อนพูดต่อ

“ไม่ต้องสานต่อบทสนทนานี้ ให้ตัวเราได้หยุดพัก ให้ตัวเราได้อยู่เงียบๆบ้าง ตลอดทั้งมื้อนี้ให้มีแต่ความเงียบ”

จอร์จอึ่งอยู่ฟักหนึ่งก่อนจะ ตอบอะไรเล็กน้อย “ผมพูดกับบ๋อยได้มั้ย”

ลิซ่ายิ้ม เธอตอบกลับ “อย่าเล่าเรื่องตัวเองให้เขาฟังก็พอ”

ความเงียบช่วยจอร์จได้มากเกินกว่าที่เขาจะคิดถึงเรื่องแบบนี้ จอร์จจึงหลงรักลิซ่าเข้าอีกคน ในวันเกิดของลิซ่า แฟนหนุ่มนักกีฬาดวงรุ่งให้ของขวัญและขอมั่นหมายจากเธอ ส่วนจอร์จ

จอร์จมีแป้งดินน้ำมันหนึ่งกระปุกและพูดว่า

“นี่เป็นของขวัญแค่ครึ่งเดียว” … “ต้องมีเรื่องเล่าประกอบจึงจะสมบูรณ์”

จอร์จเริ่มเล่า

“เจ้าสิ่งนี้คิดค้นขึ้นโดยชายที่อยู่โอไฮโอตอนกลาง เป็นแป้งเปียกสีขาวที่เขาใช้ขจัดคราบเขม่าบนวอลเปเปอร์จากเครื่องทำความร้อนแบบเก่า  แต่พอดีว่า มันมีเครื่องทำความร้อนแบบแก๊ซและแบบไฟฟ้าเข้ามา  นั่นก็เลยไม่จำเป็นต้องใช้แป้งเปียกอีก เขาจึงย่ำแย่  แต่พี่สะใภ้เขาที่เป็นครูโรงเรียนเตรียมอนุบาล”

“เดี๊ยวๆๆๆ นี่เรื่องจริงรึเปล่า” ลิซ่าทำตาโตถามด้วยอาการแปลกใจ

“เขาชื่อโจ แม็ควิคเกอร์ พี่สะใภ้เขาชื่อ เคย์ ซูฟอลล์” จอร์จตอบอย่างมาดมั่น

“โอเค ฉันเชื่อคุณ เล่าต่อ”

“เคย์ ซูฟอลล์ค้นพบว่า เด็กเล็กๆ ชอบบีบแป้งเปียกนี่มากกว่าดินน้ำมันแบบแข็ง เขาเลยแนะนำโจว่า ให้เติมสีเข้าไป แล้วเรียกมันว่า แป้งดินน้ำมัน”

ลิซ่าพูดขึ้น สีหน้าเธอยิ้มแย้ม “น่ารักดีแฮะ”

จอร์จยิ้มรับ และ พูดต่อไปอีก “ดังนั้น.. ผมจึงเป็นสิ่งนี้ไว้มานานเพื่อเป็นบทพิสูจน์ว่า การรู้จักพลิกแพลงแค่นิดเดียว  ก็นำพาชีวิตให้รุ่งได้ .. เข้าใจมั้ยว่าทำไมผมจึงมอบสิ่งนี้ให้กับคุณ”

ลิซ่าพยักหน้า “ขอบคุณ”

คุณว่าคิดว่าไง หากถ้าเกิดว่า ในวันครบรอบวันเกิดของชีวิตอันตกต่ำของคุณต้องเลือกใครสักคนเป็นคู่ชีวิต ระหว่าง ชายหนุ่มที่ให้นาฬิกาเป็นของขวัญแล้วกล่าวคำหวานเป็นคำขอมั่นระหว่างเขาและเธอ

กับชายอีกคนหนึ่งผู้ให้แป้งดินน้ำมันหนึ่งกะปุก…

Advertisements