letter : จับแพะ

ราตรีสวัสดิ์ครับคุณอา

จดหมายฉบับสุดท้ายที่ผมเขียนถึงนั้น นานจนผมลืมไปว่ามันนานแค่ไหน เท่าที่จำได้คงเป็นช่วงที่ผมลาออกจากการทำงานบริษัท และกลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด

ตอนนี้ผมกลับมาอยู่เมืองหลวงเช่นเดิม ทว่ามีบริษัทเป็นของตนเอง มีงานที่รักให้ได้ทำอยู่เสมอ ขาดเพียงสิ่งเดียวที่วางลงจนหลงลืมไปแล้วว่าก่อนนี้เคยกระทำอย่างประจำและสม่ำเสมอ นั่นคือการอ่านและการเขียน

เมื่อปลายปีที่แล้ว

ผมเดินทางขึ้นเหนือ แวะเยี่ยมเยือนสหายร่วมอักษรอยู่สองท่าน ท่านหนึ่งเป็นพี่ ท่านหนึ่งเป็นน้อง เมื่อสนทนากับท่านผู้เป็นพี่ ก็ได้ย้อนวันเวลาไปยังจุดเกิดเหตุให้ต้องเขียนต้องอ่าน เมื่อเจอท่านผู้เป็นน้องเรื่องที่พูดคุยก็คงไม่ต่างกันเท่าไร มีเพียงคำถามข้อเดียวที่ผุดขึ้นในใจแต่ไม่ได้เอ่ยออก

“ทำไมจึงเลิกเขียน?”

บ่อยครั้งที่ ‘เวลา’ คือแพะในเหตุผลในการงดเว้นละเลิกในหลายต่อหลายอย่าง การอ่านการเขียนก็เช่นกัน ทั้งที่จริงๆแล้ว เราไม่ได้เสียเวลาอะไรมากนักในการ กดตัวหนังสือร้อยเรียงเป็นเรื่องราวให้ได้สักสิบยี้สิบบรรทัด  เราไม่ได้เสียเวลาเท่าไหร่นักในการเปิดอ่านวรรณกรรมสักสี่ถึงสิบหน้าต่อวันเพื่อเพิ่มอรรถรสให้กับสติปัญญา

ติดหนังสือก็เหมือนกับติดสุรา ต่างเพียงแต่ว่ามันไม่ทำร้ายสุขภาพ การได้กลับมานั่งอ่านและนั่งเขียนในพื้นที่แห่งนี้ มีความรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน อบอุ่นและสงบเย็นอยู่เสมอ

ท้ายนี้ขอขอบคุณคุณอาที่ยังรักษาพื้นที่แห่งนี้ไว้ให้คนหลงทางที่เหน็ดเหนื่อยได้นั่งพัก  หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน  หยิบกระดาษขึ้นมาจด ชมพระอาทิตย์ตกดิน และนอนหลับตาฟังเสียงน้ำเย็นๆกระทบหิน (ฟินนาเล่)

ด้วยความเคารพ เช่นเดิมตลอดไป

(…)

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: