memo : นาน

๒๙ . ๙ . ๕๙

เกือบลืมทางเข้า นิ้วนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะใส่รหัสส่วนตัวเพื่อเข้ามาหน้าที่ใช้สำหรับเขียนหนังสือ  วันนี้ไม่มีเรื่องมาเล่า มีแต่เงาสีเทาๆตัวโตๆที่อยู่ไม่เป็นที่เป็นทาง กระโดดโลดเล่นไปมาท่ามกลางความฝันอันยอกย้อน เกือบนานถึงนานมากที่ไม่ได้ใช้นิ้วสัมผัสแป้นพิมพ์ เพื่อบรรจุอักษรลงบนหน้ากระดาษอิเล็กทรอนิกส์

 

หน้ากระดาษขาว ไม่ต่างจากความรกร้างทางความคิด เหมือนโรงงานที่หยุดผลิตสินค้ามาเป็นเวลานาน อุปทานอุปมาดั่งเครื่องกลที่ทนอยู่นิ่งทั้งที่ควรหยอดน้ำมันหล่อลื่นและส่งเสียงครืนครืนด้วยอาการเหวียงสวิงทิ้งตัวไปตามจังหวะขับเคลื่อน

 

เหมือนคนตื่นนอนหลังจากหลับไหลมานานนับสิบปี (ที่จริงไม่ถึง) ใช่. ตื่นเสียที ตื่นมาขยับทำสิ่งที่เคยทำแต่เก่าก่อน สิ่งที่เราย้อนกลับมาคุ้นเคยได้เสมอเมื่อต้องการ  ตัวหนังสือไม่เคยแปลกหน้าและรังเกียจผู้ให้กำเนิด  ความเพลิดเพลินในนาทีย้อนเวลา โลกแห่งอักษรช่างน่าประหลาด กาลเวลาถูกบรรจุไว้ในพยัญชนะ และขยับขับเคลื่อนไปตามประสพการณ์ของผู้อ่าน

 

จากนี้และอีกนาน บันทึกคือสิ่งที่ควรกระทำก่อนนอน . สวัสดี

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: