memo : เย็นวันวาน

DSC_5435

เย็นวันวาน

หลังจากรดน้ำกวาดหญ้าเสร็จนั่งกินแหนมเนืองกับมารดา ดูรายการเด็กแปดขวบทำอาหารแข่งกัน

แข่งกัน – ในเวลาเท่าไหร่ไม่แน่ใจ กับการออกแบบเมนูเกี่ยวกับข้าว(มั๊ง!)

เวลาจวนหมด คนดูส่งเสียงเชียร์อึงคนึง เร่งลุ่นให้คนรักทำสำเร็จ บ่อยครั้งที่ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่า การเชียร์ด้วยเสียงอันดังปลุกปั้นอารมณ์ผู้แข่งขันให้ฮึกเหิมเหมาะสมควรค่าต่อกีฬาทุกชนิด

พิธีกรประกาศเตือนผู้แข่งขันว่าเหลือเวลาอีกกี่นาที

ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงรายการทำอาหารอีกช่องหนึ่ง (36FOX) แข่งทำอาหารเหมือนกัน แต่เป็นในรูปแบบทีม โดยรวมชอบ งดเว้นแต่ตอนที่ต้องไซโคดราม่าตอนที่ต้องโหวตกันออก

ประเด็นที่ทำให้เกิดนึกถึงรายการของฝรั่งเอามาเทียบเคียงอยู่ตรงจุดที่ว่า บางช่วงตอนของรายการที่ฝรั่งทำนั้น เชฟผู้สั่งการจะไม่กำหนดเวลาในการทำอาหาร เชฟเพียงจะบอกว่า

"กี่นาที" จากนั้นรอคำตอบจากผู้ปฏิบัติ

ผลต่างของสองรายการสองเวลาสองสัญชาติ ทำให้เห็นลึกเลยไปยังผลต่างของบทสรุปเมื่อจบสิ้นการแข่งขัน ศักยภาพของผู้แข่งขันสามารถพัฒนาขึ้นได้มากน้อยเพียงใด บ่อยครั้งขึ้นอยู่กับรูปแบบของเกม

การแข่งกีฬา หากไม่นับว่าใครแพ้ใครชนะ เงินรางวัลเท่าไหร่ ได้เป็นพรีเซนเตอร์ของสินค้าใด หลังจบการแข่งแต่ละครั้ง เชื่อได้ว่าผู้เล่นย่อมมีความภูมิใจในศักยภาพของทักษะและร่างกายที่สูงมากขึ้น

พัฒนา ในขณะ แข่งขัน

เดิมทีจะเขียนเล่าแค่ว่า ข้าพเจ้าพบเห็นความแตกต่างบางประการ แต่ไม่รู้ว่าอะไรพาเตลิดมาจนถึงศักยภาพของคนแข่งขัน

เถอะ

หวังว่าภายในตัวข้าพเจ้าจะมีอะไรที่พัฒนาบ้างภายหลังจากปล่อยความคิดให้เถลไถลไปตามเรื่องตามราวผ่านปลายนิ้ว

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: