some day : หมาหอน

viva2011051

คืนนี้อากาศออกชื่นเล็กน้อย ฟ้าฝนคร่ำครวญพอประมาณให้ประชาชนกนว่าด่าทอ

‘โอ้แม่งตกได้ตกดี’ แม่ค้าขายข้าวตะเบ็งเสียงแล้วหัวร่อ เบียร์ขวดหนึ่งหล่นลงพื้น โชคดีที่ยังไม่ได้เปิดฝาเหมือนกับอีกหลายขวดที่รายเกลื่อนบนโต๊ะรับประทานอาหาร ที่ถูกกลายสถานะเป็นวงเหล่า

กินกันอย่างที่ว่าพรุ่งนี้จะไม่มีให้กิน กินไม่ให้เหลือไว้ในโลกเพราะวันพรุ่งต้องบุกเข้าตีข้าศึกหลังกำแพงเมือง ‘เพื่อนเอ๋ย เราจะไปเอาหม้อ-ข้าวกันเบื้องหน้า’ สุราถูกกรอกหาย และ ผลิตขึ้นใหม่ซ้ำซากเพียงพอต่อการบริโภคเสมอ ตราบเท่าที่คนเมายังมีชีวิตและยังสามารถติดเศษเงินไว้ในกระเป๋ากางเกงเล็กน้อย

‘ไม่มีก็แปะไว้ก่อน’ ผู้เชี่ยวชาญด้านการผ่อนส่งสุราอ้าแขนรับกระติกน้ำแข็งชุดใหม่ โซดา – อ้าวชงๆ  น้ำเปล่า เพรียว อ้าวๆ  ชนๆ

เขาเก็บกระเป๋าเตรียมตัวออกเดินทางกลับบ้าน คืนก่อนวันหมาหอนสุรามักขายดี เบื้องล่างที่พักมีรถตู้จากไหนไม่รู้แหล่ง แห่มาจอดเรียงรายกันเต็มเหยียดถนน ด้วยพรุ่งนี้ต้องรีบขนคนไปส่งตามบ้าน เพื่อทำหน้าที่อันเป็นสิทธิ์ชอบธรรมตามแต่กำเนิด

พรุ่งนี้หมาคงหอนกันเต็มหมู่บ้าน ด้วยเพราะคนแปลกหน้าเดินเรียงแถวเป็นกระดานเข้าบ้านใครบ้านมัน – กลับบ้านทั้งที่อ้อมกอดคงขายอีกอย่าง 

ภาพที่เห็นชินตา ลูกๆวิ่งมาเจอหน้าพ่อหน้าแม่ที่เข้ามาทำงานในเมืองกรุง  คนเฒ่าคนแก่ยืนชะเง้อมองแล้วยิ้มเห็นเส้นหมากติดไรฟัน  แสงไฟนีออนชนิดหลอดยาวส่องลานบ้านและรองเท้าเตะมากคู่กว่าที่เคยเป็นในทุกวัน  น้ำขันดีบุกกระเทาะลวดลายใส่น้ำฝนที่เพิ่งรองไว้เมื่อวาน โรยดอกมะลิเหยาะน้ำอุทัยให้สีและกลิ่นชวนชื่นใจ

เสียงใครบางคนเอ่ยเอื้อนเสวนา

พ่อเอ้ย . เป็นไงบ้างเล่า เจ้าแดงมันซนรึเปล่า อีนวลอีกคน มันอ่านออกเขียนได้อย่างพี่สาวมันรึยัง เมืองกำลังโต งานกำลังเยอะเชียวพ่อ ทำงานทั้งวันทั้งคืน ได้อีกหลายแรง นี่แม่อีนวลมันก็เริ่มหาที่หาทางตั้งร้านขายข้างแกงพอจะได้แล้ว ไม่ต้องเข็นรถโยกไปโน่นนี่  คนกินเขาเริ่มติดรสมือแม่อีนวล ข้าก็จะได้ขึ้นเป็นหัวหน้างานกับเขาเดือนหน้า กลับมาหนนี้จะมาบอกพ่อว่า จะเอาได้แดงกับอีนวลไปอยู่เสียด้วยกันทั้งหมดนี่ละ นวลมันจะได้ไปช่วยแม่มัน

ชายชราไม่พูดอะไร มือของเขาลูบไปมาบนศีรษาเจ้าตาล หมาไทยที่ไม่ได้ผ่านการประสมเทียมน้ำเชื้อเหมือนหมาราคาแพงในกรุง หยิบใบยาเส้นม้วนรีดเป็นมวนบนฝ่ามือ ชายหนุ่มผู้ลูกขยับตัวหยิบไฟแช๊ค แต่พ่อของเขาคว้าเอาไม้ขีดที่ถาดยาเส้นติดไฟเรียบร้อยแล้ว

เจ้าตาลสะดุ้งเล็กน้อยจากนั้นผละออกจากมือของชายชรา มันกระโดดลงจากแคร่ไม้ไผ่ แล้วกระโดดหน้าตั้งไปยังริมรั้วกระถิน เสียงกรอดกราดในลำคอก่อนจะเห่าใส่บางสิ่งบางอย่างที่เคลื่อนไหวในความมืด หมาบ้านอื่นขานรับเสียงเห่าของเจ้าตาล จากเสียงเห่าคำรามเป็นเสียงหอนโหยหวน

เขาเก็บของชิ้นสุดท้ายลงกระเป๋า เอาหนังสือหนึ่งเล่มยัดลงลับหายในความมืด เสียงเห่าหอนของหมา ดังประสานเสียงเพลงที่ขับออกจากปากผู้ร่ำสุรายามวิกาล จากนั้นเป็นเสียงแก้วแตก เขาผละจากกระเป๋า เดินไปปิดประตูระเบียงห้อง ปิดกระจก และเปิดเครื่องปรับและระบายอากาศ

ความเงียบขยายตัว และ จอดนิ่งสนิทในระดับที่ช่วยประทังความรำคาญ เขาทิ้งตัวลงนอนหลับตา เสียงหมาหอนกระซิบกระซาบข้างหูเขา เรื่อยไปจวบจนไม่เหลืออะไรในราตรี

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: