some day : หาย

DSC_1886

เช้าวันนั้น

เขาตื่นมาพบความว่างเปล่าของอากาศเช้าริมระเบียง ความเย็นกำลังละลายหาย ความอุ่นอบอาบกระจายไปถ้วนทั่ว อุณหภูมิไต่ระดับขึ้นอย่างเงียบเชียบ บางครั้งโลกก็เคลื่อนไหวโดยไร้สำเนียง

เสียงที่ไม่อาจจับต้องยังคงบรรเลงไม่รู้วันจบ

เขาเร่งรีบบ้างในบางครั้ง หนึ่งเดียวของการกระทำก็เพียงให้เกิดความตื่นตัว ขับไล่ความง่วงเหงาออกจากบริเวณพื้นที่ของหัวใจ พื้นที่อันมีใครบางคนยึดอำนาจไว้อย่างแนบแน่น

ขณะเดินลงต่ำ จากขั้นบันใดแรกของชั้นบน ถึงจมูกบันไดขั้นสุดท้ายในไม่กี่วินาทีที่ปริ่มจะแตะตัวเลขเริ่มหนึ่งของส่วนนาที  ภาพเก่าฉายซ้ำ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมถาวร ผนัง ราวบันได ช่องเปิด สัญญาณเตือนภัย ถังดับเพลิง เครื่องซักผ้าหยอดเหรียญอัตโนมัติ หลอดไฟที่เคยส่องทางเดินดับแล้ว  เมื่อแสงสว่างภายนอกทำงาน สิ่งประดิษฐ์ที่มนุษย์ได้สร้างไว้เพื่อเติมเต็มส่วนว่างของความต้องการก็ถึงเวลาพักผ่อน

แต่คนไม่เคยพักผ่อน  คนยังเดินทางผ่านวันและคืนอย่างกระหายในความว่างเปล่าเบื้องหน้า ภาพฉายของความต้องการมีสีสันและความวูบไหวแตกต่างกันหลายหลาก

จังหวะที่มือเขาเปิดประตูบานสุดท้ายก่อนออกไปสู่ภายนอกโถงบันได ขณะวินาทีนั้นความรู้สึกของเขายังคงราบเรียบอยู่กับความคุ้นชิน

ความแปลกประหลาดเกิดขึ้นหลังจากนี้..

‘จักรยานหาย’  เขาควรใส่เครื่องหมายตกใจต่อท้ายสักสามสี่ตัว (!!!!) แต่เขาก็ไม่ได้ทำ เขาเพียงยื่นนิ่งสงบตรงนั้น หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา  ไม่ได้โทรหาใครหรือถ่ายรูปสถานที่เกิดเหตุเพื่อบอกคนทั้งโลก

เขาหยิบขึ้นมาดูเวลาเพื่อที่จะได้แน่ใจว่า เขายังจะสามารถเดินทางไปถึงที่หมายได้ทันตามเวลานัด การเดินทางต้องเปลี่ยนวิธีเล็กน้อย เขาผละออกจากพื้นที่เรียกรถส่วนตัวพร้อมคนขับในราคาตามระยะทาง

ภายในห้องโดยสาร

เวลานั้นมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศระบายลมเย็น ความเย็นเยือกที่ดูจะเกินความจำเป็นไปสักหน่อยสำหรับยามเช้า รอยน้ำฝนยังคงสลักอยู่ตามพื้นผิวถนน ไฟสีแดงที่ท้ายรถด้านหน้ากระพริบตามจังหวะหยุดรถ  เขานั่งคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

เขาไม่ได้คิดถึงจักรยานที่หาย เขาไม่ได้คิดถึงหน้าตาของใครบางคนที่ได้ถือเอาของๆเขาไปโดยไม่ได้ร้องขอ  เขากำลังคิดถึงความรู้สึกบางอย่างที่หายไปของเขา อะไร? เพราะอะไร? ความรู้สึกชนิดนั้นมันได้หายไปจากตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่  ความรู้สึกรำคาญใจภายในเริ่มก่อตัว

ภาพหลังกระจกใสของรถโดยสารเริ่มมีเม็ดฝนพราวพรม ระบบปรับอากาศที่ไม่สนใจอากาศภายนอกยังทำหน้าที่ของมันไม่หยุด ความเย็นเจริญเติบโตเป็นความหนาวเหน็บ มือทั้งสองข้างของเขาสวมกอดกันและกัน  มันเคลื่อนไหวเป็นไปของมันเองอย่างที่ไม่ต้องให้สมองสั่งงาน

กับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น สมองเขาอาจมีความผิดพลาดเกิดขึ้น มันทำงานผิดปกติ เขาทบทวนอารมณ์ของตัวเองที่เกิดขึ้นในช่วงตอนนั้น ลำดับภาพที่ละเฟรม สิ่งพบครั้งแรก การถ่ายเท หรือเดินทางของอารมณ์ในลำดับถัดมา การขยายหรือหดยุบตัวของมันเกิดขึ้นรวดเร็วแม้แต่ตัวเขาเองก็แทบไม่รู้สึกถึงชั่วเวลาเพียงวินาที

เครื่องย้อนเวลาทางอารมณ์ของเขาฉายภาพเศษหนึ่งส่วนสิบของวินาที สองส่วนแรกเครื่องตัวเชื่องช้าเหมือนคนลืมหายใจ ภาพเก่าปรากฏขึ้นคือสิ่งที่เคยอยู่ตรงที่เดิม สิ่งที่เขาคิดว่าต้องอยู่ตรงนั้นเสมอ แม้อาจเปลี่ยนที่ทางไปบ้างแต่ก็ยังไปไม่พ้นเงาของตึก ลำดับภาพถัดไปสิ่งที่เขาเห็นเดินทางพ้นเวลาปัจจุบันไปในอนาคตอันผิดเพี้ยน เป็นสมมุติฐานอันก่อกำเนิดโดยประสบการณ์

ภาพที่เกิดจากเครื่องฉายที่กล้องวงจรปิดบันทึกไว้ คนดูรักษาความสะอาดและความปลอดภัย เสียงของใครต่อหลายคนที่กล่าวถึงสิ่งที่เกิดขึ้นสุมทับลงเป็นกองเดียว กองเกะกะจนเขาเริ่มรู้สึกรำคาญตาและหาไม่เห็นแสงสว่างทางรอด ภาพของเขาเดินทางไปยังสถานีตำรวจ แจ้งความ ลงบันทึก แล้วจากนั้นภาพของเขานั่งรถรับจ้างกลับออกมายืนในที่แห่งเดิน หายใจเข้าออกอย่างเป็นปกติ  ไม่มีคนใส่ใจในการร้องขอ และความว่างเปล่ายังดำรงอยู่

เขากวาดภาพและเสียงทั้งหมดที่กองตรงหน้าทิ้งทั้งหมด  เสียงเม็ดฝนกระทบกระจเบื้องหน้าดังเปาะแปะ  เม็ดใสๆแตกกระจายเป็นละเอียดเล็ก จากนั้นไถลไปตามผิวกระจก รวมตัวกันที่ฐาน

จากนั้นหลุดปลิวหายลับไปจากสายตา..

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: