จิต_๑

image

อากาศขุ่นมัวทั่วทั้งฟ้า สัญญาณต่างๆอันพึงสมควรจะมีอยู่เดิมกลับจางหายไปหมด

หลายอย่างเชื่องช้า อีกหลายต่อหลายอย่างก็พลันได้รับผลเป็นพวงตามต่อกันไป

ยามนี้ให้คิดถึงกาลเวลาเมื่อฟ้าใส ใจปรอดโปร่ง  โรจน์โล่งไปหมดถ้วนทั้งจริต ความคิด และ พละกายา

จิตนั่งซึมเมื่อแหงนมองฟ้ามัวหม่นของวันนี้ เท่าที่จิตพอนึกได้เกี่ยวกับเรื่องราวที่คล้ายเคียงบรรยากาศเช่นนี้

จิตมีความหวั่นไหวเล็กน้อยภายใต้ในตาแปลบร้าว  เขาเห็นเงาบางเบาสายหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้า มือทั้งสองบนตักของเขาประสานกันแน่นราวกับบ่าวสาวในวันแรกวิวาห์ มีความคิดชนิดเดียวแต่หลายวาระเดินทางผ่านเข้าออกรูกลวงของห้วงอากาศแห่งความฝัน

มือทั้งสองของจิตจิกลงเนื้อแน่นจนมีอาการปวดลึกเดินทางจากผิวหนังถึงใบหน้า ปลอบตัวเองว่า นี่คือเครื่องมือแสดงสถานะสถานที่เขาได้ดำรงอยู่ นี่คือโลกความจริง มิใช่ความฝันอันหลบเร้น ถึงหากเป็นความฝันจริง จิตกำลังทำลายกำแพงอันแบ่งแยกระหว่างสองโลกใบนี้ออกมาเป็นชิ้น

จิตกำลังหั่นเฉือนภาพมายาตรงหน้าให้ขาดออกจากกันอย่างเด็ดขาด
   
ความเจ็บปวดแทรกไปทั้งทั้วร่างของจิต เขารู้สึกได้ว่าที่ปลายนิ้วมีโลหิตซึมหยดออกมา จากนั้นเนื้อของเขาก็หลุดล่วง คล้ายลำต้นของก้ามปูที่กำลังสละเปลือกทิ้งกิ่งอันเปราะเบา

จิตก้มลงมองไปที่มือทั้งสองที่กอดกุมกันแนบแน่น ความปวดหนึบแล่นสู่เปลือกตา

“ไอ้ห่า!!” เขาสบถคำทับพื้นที่ว่าง

มือทั้งสองข้างของเขาไม่มีแผลแม้รอยขวน ส่วนปลายเท้าของเขาข้างหนึ่งกำลัง ยืนอยู่บนจมูกของงูตัวหนึ่ง

มันส่งยิ้มให้กับเขา เป็นยิ้มที่งดงามอย่างวิกลของงูตัวหนึ่ง

๏ ติดตามตอนต่อไป๏

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: