memo : รอยยิ้มของผู้ชนะ

DSC_7162

“ความผิดพลาดคือเรื่องธรรมดาของคนเรา การแก้ไขความผิดพลาดต่างหากคือเรื่องที่มีเกียรติ”

-จอร์จ วอชิงตัน-

5 ตค. 2553

วันอังคารที่สองของสัปดาห์ วันแรกที่เขียนบันทึกในรอบหนึ่งเดือน เป็นวันที่อากาศดีได้ประมาณหนึ่ง เพราะลมเย็นของฤดูเริ่มพัดผ่าน แผ่วเบาและเย็นเฉียบบ้างในเวลาหลังฝนพรม

เมื่อปลายสัปดาห์ที่ผ่านมาได้ออกเดินทางกลับบ้าน นอนพักผ่อนเรียกแรงได้หนึ่งคืน ยามสายของอีกวันจึงมีอันต้องเดินทางต่อไปยังจังหวัดใกล้เคียง 

เสียงสวดส่งวิญญาญผู้เลยลับดังคลอตามสายลมมาแต่ไกล ในขณะที่ข้าพเจ้าเดินตามเจ้าหลานสาวตัวน้อยที่ออกมาเดินเล่นด้านนอกศาลา เพื่อมองหาสีเขียวและอากาศสดชื่นสักหน่อย ส่วนพิธีกรรมทางศาสนาดำเนินไปในเบื้องหลัง

เด็กหญิงวิ่งเล่นบนลานสนามหญ้าหน้าวัด นกและแมลงปอโบยบินในระดับความสูงที่แตกต่างกัน ในบางครั้งนกก็โฉบลงมาบ้างเพื่อจิกเอาเจ้าแมลงปอเคราะห์ร้ายบางตัวเป็นอาหาร ข้าพเจ้าเฝ้ามองและเก็บภาพต่างๆที่ผ่านมาเบื้องหน้า

อากาศร้อน และคนที่มางานส่วนใหญ่อาศัยนั่งตามร่มไม้ โชคดีอย่างหนึ่งของวัดไกลเมือง คือทางวัดไม่จำเป็นต้องตัดต้นไม้ทิ้งเพื่อเหลือที่ไว้สำหรับจอดรถยนต์ ส่วนใหญ่ที่มานั้นล้วนเป็นรถจักรยานยนต์ คนที่เดินจูงมือลูกหลานมาก็มีมาก  รถไอติมเนื้อหอมสักหน่อย เป็นทั้งขวัญใจเด็กๆและผู้ใหญ่

เพราะช่วยให้ช่วงเวลาซึมเศร้ากลายเป็นความหวาน-เย็นได้ขณะหนึ่ง

DSC_7304

รอยยิ้มของเด็กทำให้โลกดูสดใสเสมอ

หลานสาววิ่งไปเรื่อยๆ แล้วหกล้ม เธอเงยหน้าขึ้นมามองข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเดินเข้าไปดูว่าเป็นอะไรมากหรือไม่ เห็นเพียงเศษหญ้าและดินสีดำเกาะติดหัวเข่าน้อยๆ เจ้าตัวเล็กยกมือปัดสองสามทีก็ยิ้มออก ยันร่างเล็กๆขึ้นยืน ออกวิ่งต่อ

ในความว่างเปล่ากลางลานหญ้าสีเขียว เสียงหัวเราะรอยยิ้มถูกแต้มไว้อย่างบรรจง ข้าพเจ้ามองไม่เห็นเครื่องเล่นหรือสิ่งอื่นใดที่หมายเอาได้ว่าเป็นแหล่งกำเนิดความบันเทิง  ข้าพเจ้ามองไม่เห็นใครอื่นนอกจากตัวเขาเองที่อยู่กลางสนามโล่ง

ความสุขสำราญของเด็กตัวเล็กๆได้มาง่ายดายปานนั้นเชียวหรือ ไม่ต้องขวนขวายแย่งชิงกันอย่างเอาเป็นเอาตายหรอกหรือ ขณะเดียวกันนั้นเองภาพเด็กตัวเล็กๆ อีกสองคนปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

ในสถานที่และเวลาแตกต่างกัน ข้าพเจ้าเฝ้ามองเด็กสองคนยืนหันหน้าเข้าหากัน ทั้งสองห่างกันประมาณสี่ห้าก้าว ระยะพอมองเห็นกันชัดเจนเหมาะสำหรับการละเล่น เธอทั้งสองยื่นมือออกมาพร้อมร้องว่า ‘เป่ายิงฉุบ’

กติกาแสนง่ายดาย ใครชนะได้เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว คนแพ้ต้องยืนอยู่กับที่ ผลัดกันแพ้และชนะ และในที่สุดทั้งสองก็เดินมาเจอกันจนได้ ทั้งสองกอดและจับมือกันเดินจากไป ปล่อยให้ข้าพเจ้าใช้ตรรกะอย่างผู้ใหญ่สงสัยว่า พวกเธอได้อะไรกับการละเล่นเช่นนี้

ผู้ชนะต้องได้ครอบครอง ผู้แพ้พ่ายย่อมสูญเสีย สมการเช่นนี้อาจใช้ได้กับผู้ใหญ่ (หรือเด็กบางจำพวก) เท่านั้น

DSC_7161

สำหรับเด็ก การแข่งขันอาจเป็นเพียงการละเล่นที่แสนสนุก

ชัยชนะของผู้เล่นอยู่ตรงระหว่างข้างทางที่ดำเนินเรื่อยไป หากทะเลาะกันละหว่างกันละเล่น นั่นย่อมหมายถึงเวลาของการจบเกม เลิกเล่น ทุกคนต่างพ่ายแพ้ แม้มีคนชนะ แต่ทุกคนก็พ่ายแพ้

เช่นกันว่า ในการละเล่นที่มีตัวเราเพียงหนึ่งเดียว ท่ามกลางลานหญ้าสีเขียวว่างเปล่า ใครก็ตามที่ปัดเศษหญ้า เศษดิน แย้มยิ้ม ยันร่างของตนเองแล้วลุกยืนวิ่งต่อไปต่างหากที่เป็นผู้ชนะ

ต่อให้ล้มลงสักกี่ครั้ง หากยังลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง

ก็ยังคงเป็นผู้ชนะ ผู้ชนะที่มีรอยยิ้ม

DSC_7208

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: