ก่อนถึงพรุ่งนี้ (๑) : เวลา-ในคืนมืด

dzn_Lettera-9-by-Demian-Conrad-4

เกือบเป็นเวลาเที่ยงคืน ข้าพเจ้า หยุด–ยืนเหม่อมองฟ้า อากาศร้อนอ้าวร้าวลึกไปจนถึงหัวใจ ขณะนั้นเหมือนมันอยากหยุดเต้น

    เพื่อให้ได้พ้นไปจากโลกอันบ้าบอแห่งนี้

    เป็นเวลานานเหลือเกินที่ไม่ได้กลับมายืนในที่แห่งนี้ ที่ๆก่อนนั้นเคยเป็นแหล่งรวมพลคนคุ้นเคย เธอและเขานั่งอยู่ตรงนั้นเสมอ ข้าพเจ้ามองไปยังโซฟาหนังสีดำแซมน้ำตาล ข้าพเจ้ามักอาศัยพิงพับหลับไปก่อนเสมอที่งานเลี้ยงจะเอ่ยคำอำลา

    "เฮ้ยตื่น! ไตร..บ้านไม่มีให้นอนไงรึวะ! มาถึงนี่ทีไร หลับทุกที"

    เสียงเธอคนนั้นยังตรึงอยู่ในความทรงจำข้าพเจ้าเสมอ เสียงหัวเราะสัมพันกับมือข้างหนึ่งซึ่งเขย่าตัวข้าพเจ้าให้ไหวไปมา ไม่ได้มีความหมายมากไปกว่าต้องการให้ข้าพเจ้ารู้สึกตัวว่า พวกเขายังคงนั่งอยู่ข้างๆข้าพเจ้าเสมอ แม้ในตอนนั้นข้าพเจ้าจะยังคงนอนหลับอยู่ก็ตาม

    วันนี้เสียงของเธอหายไป และใครอีกหลายคนคงเหลือเพียงเงาในความทรงจำ

 
    ข้าพเจ้าก้าวเท้าผ่านประตูร้าน ‘เวลา’ อย่างเชื่องช้า มันเป็นร้านอาหารและเครื่องดื่มสำหรับคนที่ไม่ค่อยมีเวลา แต่เมื่อสามารถเดินผ่านประตูร้านเข้ามานั่งทานอะไรในนี้ได้ ขณะนั้นเราก็มีเวลาเป็นของตัวเอง ทุกคนสามารถมีเวลาเป็นของตัวเองได้ หากแต่ต้องละทิ้งบางสิ่งบางอย่างไว้เบื้องหลัง

    "นายมันเห็นแก่ตัว"

    ข้าพเจ้าหันไปยังต้นเสียง แต่ไม่พบอะไร มันเป็นเสียงของอดีตที่หล่นค้างอยู่ในกาลเวลา

สถานที่ บางครั้งสามารถบรรจุเวลา ณ ขณะหนึ่งได้ ขณะที่ข้าพเจ้ากวาดมองไปรอบๆ เหมือนกับว่ากำลังค่อยๆ เปิดดูสิ่งที่คงเหลือไว้ในอดีตออกมาพิจารณาอีกรอบ

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: