กาแฟร้อน : เช้านี้ – สีอะไร?

 

DSC_1288

    อรุณ

ยามแรกของวันใหม่ เมื่อยืนอยู่ตรงริมระเบียงห้อง ข้าพเจ้า มักเลือกที่จะสบตากับต้นไม้ใบหญ้าสีเขียวชุ่มชื้นเบื้องล่าง  ก่อนที่จะเคลื่อนย้ายการมองขึ้นมาสนใจความต่างของสีอาคารบ้านเรือน สีเขียวยามเช้าให้ความรู้สึกชุ่มชื้นกว่าสีเขียวยามไหนๆ ด้วยเพราะเขียวยามเช้าของใบไม้ยอดหญ้านั้น มักฉาบฉายไปด้วยประกายเม็ดน้ำค้างยามเมื่อค่ำคืน ผลผลิตของธรรมชาติ

    ผลิบานทุกเช้าให้ผู้เห็นคุณค่าได้เก็บเกี่ยว

    บ้านช่องห้องตึกที่ซ้อนทับสลับไปมา ทั้งสีสันของหลังคา และ ความต่างระดับต่ำสูงบอกอะไรบ้าง คำตอบเดียวในความคิดขณะนั้นคือ ต่อให้บ้านหลังเล็กหรือใหญ่ทัดเทียมฟ้า ย่อมต้องเพาะสร้างจากพื้นดิน ลงหลักปักฐานให้แน่นหนา ก่อนที่จะพาทรวดทรงองค์อาคารผ่านระดับความสูงยิ่งขึ้นไป

    แต่..เหนือขึ้นไปกว่านั้น กลับพบเห็นเป็นท้องฟ้าว่างเปล่า คนเราก็มีเท่านี้ หัวไม่พ้นฟ้าขาไม่พ้นดิน แม้อาจบางทีที่หลุดลอยเหนือขึ้นไป แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่ที่เดิม

    ท้องฟ้ายามเช้าสีขาวขุ่นเจือหมอกมัวเล็กน้อย 

    คล้ายกับว่าเมืองทั้งเมืองได้รับการห่มคลุมด้วยผ้าขาวเบาบาง เมื่อพระอาทิตย์เคลื่อนองศาสูงขึ้น  บางครั้งให้รู้สึกเหมือนเป็นสีทองเปล่งปลั่ง  มองแล้วอบอุ่นไปในหัวจิตหัวใจ ยิ่งหากได้พบเห็นว่ามีก้อนเมฆน้อยลอยเอื่อยเหมือนก้อนขนมปังชิ้นพอดีคำอันเพิ่งจะได้ออกจากเตาอุ่น เมฆก้อนนั้นมีสีน้ำตาลอ่อน ที่ชายริ้วของก้อน คล้ายเป็นไอกรุ่น

    ณ ขณะเวลานั้นร่างกายก็พลันเรียกร้องกาแฟสีเข้มรสขม

    สาย

ของเหลวสีดำเข้มแซมน้ำตาลเล็กน้อย  ที่ขอบถ้วยมีไอร้อนโรยไล้ไปตามอากาศเบื้องหน้า ข้าพเจ้ารีรอให้ความร้อนผ่อนลงเสียพักหนึ่งจึงยื่นมือไปหยิบ ยกขึ้นมา สารเคมีทำปฏิกริยากับร่างกายและประสาทรับรู้ สีดำของมันดูลึกลับ

    มองดูสิ่งรอบตัวแล้วต้องถอนใจ ต้นไม้สักต้นยังไม่มี ห้องทำงานสีขาวสะอาดสว่างไสว แต่ไร้สีสัน ปากกาดินสอหลากสีคงช่วยอะไรไม่ได้มาก มันเอาไว้ทำงานมากกว่าหาความสำราญบันเทิง ฟ้าสีคราม ทุ่งหญ้าสีเขียว น้ำใสไหลเป็นธารปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ในกล่องมายาเราสรรค์หาสิ่งเหล่านี้ได้เพียงนิ้วมือสัมผัส

    ประหยัดเวลา แต่ไร้รสชาติ

    บ่าย

ความร้อน มันเป็นเวลาแห่งความร้อนสำหรับ ณ ที่นี้ ทำงานจนเมื่อยตาอ่อนล้าเหลือกำลัง ข้าพเจ้าพาตัวเองออกไปจากพื้นที่ ถนนหน้าอาคารมีรถราวิ่งผ่านไปมา สีสันแตกต่างกันไป

    สีแดง สีเหลือง สีขาว ดำ หรือ สีเทาตามรสนิยมส่วนตัว ท้ายหลังบางคันมีป้ายเขียนยืนยันขัดแย้งกับสีที่เห็น ‘รถคันนี้สีแดง’ แต่แท้จริงเป็นสีน้ำเงิน ‘รถนี้สีดำ’ แต่แท้จริงคือสีแดง แผลงความคิดความเชื่อเป็นการกระทำ มองไปก็ขำดี แต่ขำมากก็ไม่ดี เพราะเรื่องของสีเป็นเรื่องวุ่นวายใน พศ. นี้

    ท้องฟ้าข้างนอกตอนนี้มีสีน้ำเงินเข้ม เมฆน้อยที่เคยลอยระรายหายไปไหนหมด หรือเพราะความร้อนมากเกินไป เมฆน้อยทั้งหลายจึงกระจายหายไปที่หลบร้อน

    แต่หากวันใดเมฆน้อยหลายต่อหลายก้อนรู้สึกอึดอัดหม่นหมอง พวกมันจะลอยมารวมตัวเกิดเป็นเมฆฝน สีหม่นเทาแต่โปรยน้ำเย็นชื่นใจ

    อัสดง

หมายถึงเมื่อยามเย็น ข้าพเจ้า เรา ท่าน (หรืออาจบางคน) ลาขาด! จากรสชาติห้องหับอับจนไร้สีสัน หมดเวลาทำงานแล้ว-บางคนตะโกนลั่นในห้วงคิด

    สีสันยามเย็นย่อมไม่พ้นอาหารการกิน ความหิวเป็นสิ่งที่ไม่ต้องครุ่นคิดตริตรอง  กลิ่นและสีช่วยส่งเสริมรสชาติให้สมองอีกประการ สีแดงทำให้เจริญอาหาร สีเขียวทำให้บรรยากาศรื่นรมย์ สีน้ำเงินทำให้อารมณ์สงบเยือกเย็น ส่วนคนมีความรักมักตาบอดสี กินอะไรก็อร่อยไม่ต้องมาคอยเลือก

    อาหารแต่งสีมีมาก แยกไม่ออกว่ามากจากอะไรไปเป็นสีอะไร ที่เกิดจากธรรมชาติแม้มีแต่ก็น้อยเหมือนกัน เพราะแม้แต่สีที่ใช้ปรุงแต่งก็ยังลอกเลียนธรรมชาติ น้ำหวานแต่งสีแต่งรส – เลียนแบบธรรมชาติ แต่ทำเท่าไรก็เพียงแต่คล้ายได้แค่เคียง

    แสง – สี

    ดวงไฟนับร้อยนับพันค่อย ๆ เบ่งบานขานรับค่ำคืนที่กำลังกร่ำกราย มีแสงก็มีสี แสงทำให้เกิดสี แสงไม่มีสี ไม่มีแสงก็ไม่มีสี หรือาจมีก็เป็นสีมืดดำ อัสดงอันอบอุ่นกำลังเยียบเย็นขึ้นทีละเล็ก ทีละน้อย

    บางคนยกมือขึ้นกอดอกโดยไม่รู้ตัว บ่นเสียดายที่ลืมมองพระอาทิตย์ตกดิน

    ค่ำคืน

ดึกดื่น – มืดมิด แสงไฟภายนอกห้องย่อมสว่างกว่าข้างใน มีสีอีกมากมายคล้ายจะย้อมเมืองได้ทั้งเมือง สีบางสีใช้ล่อแมลง แสงสว่างมากน้อยเพียงนิดทำให้อารมณ์ความคิดผู้คนปรับเปลี่ยน

    ความมืดมิดบางครั้งหมายถึงสีดำ  บางความเชื่อนั้นเห็นว่าเป็นของไม่ดี แต่บางความเชื่อ เห็นว่าดีจนต้องมีไว้บูชา แตกต่างก็ตรงวาจาจะกล่าวหากันไป  ส่วนข้าพเจ้า ยามพักผ่อนหลับไหล ขอแค่ผ้าห่มคลุมกาย ที่ท่อร้อยด้วยเส้นด้ายแห่งความมืดมิดสีดำเป็นอันเพียงพอ

    พระจันทร์ไม่เคยแต่งหน้า 

    อรุณรุ่ง

เช้าวันใหม่อีกครั้ง เหมือนทุกครั้งหากแต่ต่างกันเล็กน้อยเชิงปริมาณ มากกว่าหรือน้อยกว่า?  ข้าพเจ้าถามและขานตอบไปเองว่า ‘ไม่รู้’

    แช่มเช้าอากาศดีเหมือนเคย คงมีแต่ธรรมชาติเท่านั้นกระมัง ที่ไม่ต้องคิด ไม่ต้องตั้งคำถามว่า…

   ‘ วันนี้จะใส่เสื้อสีอะไร? ‘

 

ปารมิตา

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: