memo : โดยภาพรวม

 

MEMO : 530211
โดย (…)
 
ภาพรวมของวันนี้คืออะไร? ภาพรวมของวันนี้คือ งานที่ต้องวิ่งเข้าไปแก้ไข อะไรอื่นๆที่ยังค้างและไม่รู้จักจบสิ้น

ว่ากันตามจริงแล้ว อะไรก็ตามที่มันไม่มีจุดจบ บางครั้ง (บางครั้งเท่านั้น) มันก็ดูดี อย่างเช่นอะไร ๆ ก็ดีขึ้น ดีขึ้นไป ไม่รู้จบ แต่บางที ความย่ำแย่ แย่ลง แย่ลงไม่รู้จบนี่สิ มันเป็นอะไรที่น่าหดหู่

มันไม่รู้จักจบจักสิ้น

วันนี้เช่นเดียวกัน ความย่ำแย่ไม่รู้จบยังคงดำเนินไปในรูปแบบของมัน ไม่สนใจอะไร รอบข้างว่า น่าจะจบได้แล้วนะ แต่คนที่อยู่ในนั้นก็ยังคงไม่สนใจ และเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า จะสามารถเข้าไปทำอะไรกับมันได้มากน้อยแค่ไหน เพราะเท่าที่ผ่านมานั้น

สิ่งที่เคยทำไปแล้วตลอดหนึ่งปี(หรือให้ครบถ้วนจริงๆคือ สองปี) นั้นก็มากเกินพอแล้วสำหรับ สิ่งที่อดทน แล้วทุ่มเท

มันเป็นเรื่อง ‘งาน’ ที่มองไม่เห็นจุดจบ และจะว่าไปแล้ว การมองไม่เห็นวันจบสิ้นของงานชิ้นนี้ มันก็เป็นจุดจบอีกแบบหนึ่ง เป็นจุดจบสิ้นกันเสียทีในอีกความหมายหนึ่ง หากมองด้วยมุมของเจ้าของงาน

spaceda
ภาพที่เขียนไว้นานแล้ว ภาพนี้เรียกชื่อว่า “ความว่างเปล่าตายแล้ว”

remark : เขียนด้วยเมาส์โปรแกรมโฟโต้ชอป

 
และอะไรอื่นๆอีกละ เมื่อเอ่ยถึงภาพรวมแล้ว ก็จำต้องกล่าวถึงเรื่องอื่นๆอีกมากมาย เพราะไม่เช่นนั้นมันจะไปเรียกว่าเป็นภาพรวมได้ยังไงกัน
cats09-08-04 
เด็กใหม่ เด็กใหม่ไม่ได้หมายถึงเพื่อนหญิงคนใหม่ แต่เป็นเด็กที่รับเข้ามาทำงานใหม่ และต้องคอยบอกคอยสอนในสิ่งที่ต้องทำสำหรับงาน

ยังคง – ต้องเหนื่อยกับมันต่อไป แน่นอนว่า ทั้งเรียนรู้จากเขา และ ต้องสอนอะไรต่างๆอีกมากมายให้กับเขา ซึ่ง เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า จะต้องสอนอะไรให้มากแค่ไหน

นี่ก็เป็นเรื่องราวที่ไม่รู้จักจบจักสิ้นอีกเหมือนกัน เพราะเรื่องที่เรียนรู้มันมีเข้ามาเสมอ การได้สอน แม้จะเหนื่อย แต่ก็ต้องยอมรับว่าดีอยู่อย่างหนึ่งว่ามันได้ประโยชน์เหมือนกันสำหรับการที่ต้องคอยสอนใครบางคนตลอดเวลา (แม้จะน่าเบื่อเสียหน่อย) เพราะว่าการได้สอนก็เหมือนเป็นการทบทวนเรื่องราวที่เราเคยทำ ทวนซ้ำย้ำตลอดเวลาก็ยิ่งทำให้ความรู้ที่เกิดจากประสบการณ์ได้ซึมเข้าไปลึกทุกขณะ

และที่ว่าดีอีกประการหนึ่งคือ เราก็ได้รู้ตัวเองเหมือนกันว่า เรารู้เรื่องอะไร และเรายังไม่รู้เรื่องอะไร ก็เพราะเด็กๆมักถามแต่เรื่องที่เขาไม่รู้ และพอไม่รู้ก็ต้องค้นคว้าศึกษาเอามาตอบหรือสอนต่อให้ได้ ก็ดีเหมือนกันตรงสองจุดนี้ แต่ที่ไม่ดีก็มีและเหนื่อยอยู่เหมือนกันสำหรับเด็กใหม่คือ คุยกันเหมือนพูดกันคนละภาษา

เป็นเรื่องแปลกที่เริ่มรู้สึกมากขึ้นว่า เด็กยุคใหม่สมัยนี้มีไม่น้อย (นับเอาจากจำนวนที่ได้พบเจอกับตัวเอง) พูดจาแบบลำดับคำ รูปประโยคผิดๆ แปลกๆ เหมือนคนที่พูดไวกว่าความคิด เวลาที่มันส่งออกมาเหมือนข้อความมันขาดหาย หรือไม่ก็ถูกย้ายตำแหน่ง

นั่นทำให้เหนื่อยในการแปลความหมายอีกรอบกว่าจะทำความเข้าใจกันได้ ซึ่งเอาแค่การพูด อย่าได้เอ่ยถึงการเขียน เพราะถ้าเอ่ยถึง ก็ทำให้อยากเขียนถึงรถเมล์

cats09-08-03 
รถเมล์ – เพราะเมื่อตอนเช้าต้องเดินทางไปทำธุระแบบฉุกเฉิน ออกเดินทางในเวลาที่สายพอสมควร เพราะไม่ได้ตั้งใจไว้ว่าต้องเดินทาง แต่ก็พบว่า รถเมล์สายประจำขาดระยะ และเมื่อมาถึงก็คนเต็มรถ

นี่ออกจะเป็นครั้งแรกที่ขึ้นรถเมล์แบบที่เรียกกันสมัยก่อนว่า อันแน่นเป็นปลากระป๋อง ก็ไม่มีอะไรมากที่จะบันทึก เพราะส่วนใหญ่เป็นกลิ่นและความร้อนอบอ้าว

สงสัยความหนาวพักร้อน

มันร้อนจนถึงกลางคืน และ มันจะมาทำงานตรงช่วงเวลาเช้า หนาวจนไม่อยากลุกขึ้นอยากที่นอน แต่ก็ต้องลุกเพราะ อะไรๆ ที่มันไม่รู้จักจบจักสิ้น มันกำลังดำเนินความ ไม่รู้จบของมันต่อไป

ต่อไปไม่รู้จักจบสิ้น – นี่ก็ภาพรวมเหมือนกัน

remark : วันนี้ลองบันทึกแบบแปลก ด้วยเพราะกำลังทดลองเล่นอะไรบางอย่างว่าสามารถทำได้มากน้อยเพียงใด รูปแบบที่เกิดขึ้นตรงนี้ อาจแปลกจากเรื่องต่างๆที่เคยโพสมา ก็อาจเป็นเพราะ อยากขยับขยายความคิดจากแบบเดิมๆ จากไม่มีกรอบ ก็ดันไปหากรอบมาใส่ตัวเองเสียอย่างนั้น (ฮาๆ)
Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: