memo : ‘สงวนลิขสิทธิ์’ เมื่อนักรีวิว(บางคน) อ่านแล้วตกใจ!!

DSC_6035

‘สงวนลิขสิทธิ์’ เมื่อนักรีวิว(บางคน) อ่านแล้วตกใจ!! – ด้วยความสัตย์ซื่ออย่างที่สุด เพราะไม่เคยอ่านสามสี่บรรทัดตรงนี้แต่อย่างใด ไฉนวันดีคืนดี – แถมอากาศดี ก็นึกอยากอ่านข้อความตรงนี้ขึ้นมา

เปล่า!! ไม่ได้อยากอ่านตรงนั้นหรอก ความจริงคือ อ่านหนังสือเล่มหนึ่งของคุณรงค์ วงศ์สวรรค์ ‘ไม่นานเกินรอ’ อ่านแล้วมีช่วงท้ายเล่มเป็นเรื่องราวที่มีกลิ่นไอการต่อสู้ระหว่างประชาชนกับรัฐ หรือมีการ รัฐ – ประหาร(ประชาชน) เกิดขึ้น จึงไม่ค่อยแน่ใจว่า พศ. ใดกันนะ ที่ปรากฏในหนังสือ

ความสงสัยกรีดนิ้วไปที่ปกแรกๆ เพื่อค้นหา พศ. ที่ตีพิมพ์ ปกติมักพบเห็นว่าเป็น  ลิขสิทธ์ในปี พศ. ใด และ ใครได้ ลิขสิทธ์ในการพิมพ์ ในแต่ละ พศ.

พอเจอคำว่า ‘สงวนลิขสิทธ์’ ก็เลยลองอ่านดู (เล่น) อ่านไปจนจบบรรทัด – ตกใจ สันหลังวูบวาบไปด้วยความเย็นเยือก “นี่ผมกำลังทำผิดกฏหมายหรือนี่” ผมเผลออุทานแผ่วเบา ข้อความตรงนั้นว่าไว้ว่า

(ตัดเอาบางตอน) ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดของหนังสือเล่มนี้ไปลอกเลียน ทำสำเนา ถ่ายเอกสาร หรือนำไปเผยแพร่ในอินเตอร์เน็ต หรือสื่ออื่นๆ ไม่ว่ารูปแบบใด นอกจากได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเท่านั้น (สำนักพิมพ์)

DSC_5359

แม้จะตกใจเล็กน้อย แต่ก็ยังพอมีสติหลงเหลืออยู่ ด้วยพลังงานจากกาแฟถ้วยแรกของวัน – และความบังเอิญที่หยิบหนังสือติดตัวออกมาจากบ้านอีกหนึ่งเล่ม (มักหยิบติดตัวออกมาเสมอ เผื่ออ่านอีกเล่มจบ – และยังอยากอ่านหนังสือต่อ)

เป็นนิยายกำลังภายในเรื่องราวอันยาว-เหยียด ของหวงอี้ ‘เทพมารสะท้านภพ’ อ่านมาถึงเล่มแปด ค้างเอาไว้หลายเดือนยังไม่ได้อ่านต่อ แต่พักนี้เหมือนขาดแคลนลมปราณ จึงหยิบออกมาอ่านอีกครา แต่ครั้งนี้กลับไม่ได้เปิดเลยผ่านไปยังเนื้อหาที่คั้นค้างไว้ ไล่นิ้วไปเปิดเอาหน้าแรกๆ เพื่อหาข้อความเกี่ยวกับลิขสิทธิ์

ได้ความว่า

“ลิขสิทธ์ภาษาไทยเป็นของสยามอินเตอร์บุ๊ค ภายใต้การดูแลของ บริษัท สยามอินเตอร์มัลติมิเดีย จำกัด มหาชน อย่างถูกต้องตามกฏหมาย ห้ามลอกเลียนแบบส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งการจัดเก็บ ถ่ายทอด ไม่ว่ารูปแบบใดๆ ในกระบวนการอิเล็กทรอนิกส์ การบันทึก การถ่ายภาพ หรือวิธีการใดๆ โดยไม่ได้รับอนุญาต ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์หนังสือเท่านั้น”

ข้อความคล้ายเคียงกัน หากแต่ต่างกันเล็กน้อยตรงบรรทัดสุดท้าย – แค่ประโยคสั้นๆ ทำให้นักรีวิว หายใจเข้าออกได้ทั่วท้อง

‘ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์หนังสือเท่านั้น’

ครั้งนี้  ทำให้ได้แง่คิดในการอ่านและการเขียนอีกอย่างคือ เมื่ออ่านหนังสือแล้ว คิดจะเขียนถึงเรื่องราวในหนังสือ เพื่อบอกต่อ สิ่งที่เราประทับใจ หรืออะไรก็ตาม ที่จะเป็นการต่อยอดทางปัญญา

สมควรพึงระวังเรื่องราวของการสงวนลิขสิทธิ์ให้จงหนัก ด้วยเพราะคนที่เขา (ได้) เป็นเจ้าของผลงาน (บางท่าน) อาจไม่ยินยอมให้ใครกล่าวถึงหรือเอ่ยถึง ไม่ว่าจะเป็นในรูปแบบใดก็ตาม

สำหรับ ‘ไม่นานเกินรอ’ ที่ผมได้อ่านจบไปแล้วนั้น คงต้องเขียนจดหมายไปขออนุญาตทางสำนักพิมพ์ก่อน และหากได้ลายอักษรตอบอนุญาติกลับมา คงสามารถเอามาบอกเล่าให้เพื่อนหนอนนักอ่านกันในอีกคราหนึ่งครับผม

 

ไม่นานเกินรอ – จริงๆ : )

Advertisements

4 Responses to “memo : ‘สงวนลิขสิทธิ์’ เมื่อนักรีวิว(บางคน) อ่านแล้วตกใจ!!”

  1. loveseatstudio Says:

    ตกใจ!
    ตกใจมากค่ะ สันนิษฐานว่าตัวเองผิดกฎหมายไม่รู้ตัวไปหลายคราแล้ว

  2. นารินทร์ ทองดี Says:

    ขออนุญาตแปะลิงค์นะครับพี่สาม

  3. nena Says:

    มุมมองกว้างขึ้น เมื่ออ่านเล่มเดียวกัน แต่ เห็นในสิ่งต่างกัน .. ชอบอ่านรีวิวค่ะ .. แต่ ก็เนอะ .. สังคมเดี๋ยวนี้ ระวังไว้แบบไม่ระแวงไว้บ้างก็ดี .. ไม่นานเกินรอ – จริงๆ (ปะ ) 😉

  4. swordbelt Says:

    loveseatstudio – ไม่ต้องตกใจครับ เอาที่เริ่มฉุกคิดได้ แล้วลองกลับไปเปิดดูปกแรกของหนังสือเกือบทุกสำนักพิมพ์เท่าที่มี และเคยเขียนถึง มีไม่กี่สำนักครับที่มีประโยคเหล่านี้ นอกนั้นแทบไม่มีคำว่า ‘ลิขสิทธิ์’ พิมพ์ในหนังสือเลย – สบายใจไปเปราะ : )

    ท่านนารินร์ – ตามสบายขอรับ งั้นเดี้ยวก็ผมขอไปฉกของท่านมาลิงค์ด้วย จะได้เสมอๆ

    นีน่า – ไม่นานครับไม่นาน – ไม่ต้องรอ ฮ่าๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: