ณ รัก (๓) : ซ่อนแอบ

 

L-03

ดอกชบากลีบขาวอมชมพู่บานรับแสงแดดยามเช้า เสียงระฆังตีบอกเวลาเข้าเรียน ‘ก๊องๆ’ เด็กในเครื่องแบบวิ่งไปยังหน้าเสาธง ร้องเพลงประจำชาติและ ท่องจำคุณธรรมตามกันและกัน จากนั้นเดินตามกันเป็นแถวเข้าห้องเรียน

 

เด็กหญิง : ก้มมองในช่องลิ้นชักของเธอ

มันเป็นกล่องดินสอ ลายจระเข้ "ใครกันนะ?" เธอสงสัย และหันมองไปรอบๆ และมองกล่องดินสอใหม่เอี่ยม คิดไม่ออกว่าจระเข้มีความน่ารักตรงไหน สรุปเอาเองว่า คนเลือกต้องเป็นเด็กผู้ชายแน่ๆ

เด็กชาย : อมยิ้มกับตัวเอง ‘ผลงานฉัน’ บอกกับตัวเอง และแอบมองเธอ ‘มันน่ารักใช่มั้ยละ – เจ้าจระเข้ตัวนั้น’ เด็กชายคิดต่อ

เด็กหญิง : แอบเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องเดียวกับเธอ เธอไม่แน่ใจ และ ‘ช่างมันเธอ’ เธอคิด และปล่อยเจ้าจระเข้สีเขียวนั่นในความมืดใต้โต๊ะเธอ

เช้าอีกวัน ดอกชบาสีชมพู บานอีกครั้ง และคล้ายกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เสียงระฆังเรียกเข้าแถว เสียงร้องเพลงชาติ คำท่องสำหรับเด็ก และ ผู้ใหญ่มีหน้าที่ฟัง – แต่ไม่ปฏิบัติตาม
จากนั้นการเดินแถวอย่างเช่นเคย เหมือนๆทุกวัน

เด็กหญิง : อย่างเช่นเคย แต่คราวนี้มีซองกระดาษแซมจดหมาย ลายมือไม่ค่อยน่าอ่านเท่าไรนัก แต่ไม่ยากเกินความสามารถของเธอ

"เราแอบชอบเธออยู่" เธอหัวร่อ และน้ำตาซึมตกใน ‘อะไรบันดาลให้เรื่องนี้เกิดกับเธอ’ เธอหันไปมองเด็กชายที่เธอสงสัย สีหน้าของเด็กชายเป็นคำตอบกลายๆว่า
‘ชัวร์ ผลงานฉันเองที่รัก’

เด็กชาย : อมยิ้มและคิดว่า สารที่ส่งเกิดผลแล้ว และเขาผิดหวังเมื่อเธอไม่ตอบสนองเท่าที่วาดหวัง

เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเวลาพักกลางวัน เด็กวิ่งออกจากห้องไปกินอาหาร เป็นอาหารที่เตรียมมาจากบ้าน มีปิ่นโต กล่องข้าว และถุงขนม แต่…

เด็กหญิง : "ใครขโมยกล่องข้าวของหนูไปละนี่?" เธอบ่น และร้องไห้ – เป็นขั้นตอนสู่ความสำเร็จที่พอนึกได้ในวัยขณะนั้น

ตกเย็น ดอกชบายังคงบานอยู่ และ แม่ของเด็กหญิงมารับ เธอบอกเรื่องเมื่อกลางวันให้แม่ของเธอฟัง แม่ของเธอเป็นฟืนเป็นไฟ ควานหาเจ้าคนร้ายให้ได้ เรื่องมาลงตรงเด็กชายเจ้าของผลงานกล่องดินสอและจดหมายน้อย

เด็กหญิง : "ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้?" เธอถาม เด็กชาย
เด็กชาย : อึกอักอยู่พักใหญ่ และเขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินเพียงสองคน "ก็เราชอบเธอ?"

เด็กหญิงได้รับคำตอบ หายใจติดขัดไปชั่วขณะ จากนั้นอมยิ้ม พูดกับเด็กชายในระดับเสียงเดียวกัน

เด็กหญิง : "งั้นเราชอบเธอด้วยก็ได้"
เด็กชาย : ยิ้ม

เด็กหญิง : (คิดในใจ) แต่อย่าเอากล่องข้าวฉันไปซ่อนอีกนะ ไม่งั้นแกตาย…

ยามเย็น ดอกชบายังเป็นสีขาวอมชมพู และแสงแดดในยามอัสดง มีความอบอุ่นเผื่อแผ่ทุกสรรพสิ่ง ดอกชบา รอฟังเสียงระฆังในยามเช้าอย่างใจจดจ่อ

: )

 

หมายเหตุผู้เขียน : ณ รัก เป็นเรื่องแต่ง เป็นเรื่องรักเล็ก ๆ  จากคำบอกเล่าจากบรรดาสหายหลายท่าน ที่มีน้ำใจแบ่งปันเรื่องราวอันอบอุ่นระหว่างชีวิตคู่ ขอบคุณที่มาของเรื่องราวทุกเรื่องมา ณ ที่แห่งนี้ ที่แห่ง ณ รัก

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: