memo : หนาวแล้ว รึนั่น

DSC00753

หนาวแล้ว – รึนั่น?

อากาศฝ้าๆ นับแต่ยามเช้า – ตายห่า (ตื่นสาย) แต่ก็ยังมิวายยืนดมความเย็นยามเช้า ลมหนาวโชยเข้าจมูก ห่อตัวเล็กน้อยเพราะใส่เสื้อเนื้อบางแต่ยามราตรี ก็-มันไม่มีใครบอกก่อนนี่ (หว่า) ว่ายามเช้าจะหนาวจับใจ

และจากนั้น  กอดอกถูมือตนไปมาให้อุ่น หาเสื้อหนาวไม่ค่อยหนามาใส่ – แน่ละ บางคนอยากหนาว : )  เพื่อให้รู้คุณค่าของความอุ่น ตระเตรียมเว้าวอนอ้อนใครใกล้เคียง ให้แบ่งปันความอุ่นนั้นแด่ตน

‘ฤดูหนาวมีไว้ให้คิดถึงคนอุ่น’ ทุกปีที่มีลมหนาวพัดผ่าน ยังคงนึกถึงถ้อยคำนำข้างหน้านี้ ยกเอาคำของ (พี่คนหนึ่ง) เขามาเขียนทุกที – ที่คิดถึง

คิดถึง คนอุ่น – ใครบางคนอบอุ่นเสมอแม้เพียงได้ยินชื่อ และมีบ้างที่บางคนอุ่นเกินไปกลายเป็นเร่าร้อน

‘คนเร่าร้อนตลอดเวลา’ ใครอยู่ใกล้เป็นต้องเหงื่อตก บ้านเมืองมันโซนอากาศร้อนชื้นอยู่แล้วตามตำราเรียน ยังกลับเพิ่มความร้อนแผ่ขยายให้ใครรอบข้าง – สวนทางกับกระแสโลก ‘ลดโลกร้อน’ คนร้อนมักมีอาภรณ์เป็นความเหงากอดกุม – บ้างไม่ใส่ใจ ตอกใส่หน้ากลับมา ‘ginjv’-v’d^’

ผ่าไปนั้น – คนอุ่น นึกได้ไม่กี่คน เดี้ยวนี้เหลือน้อย เพราะไม่ค่อยได้ติดต่อ การสื่อสารมันดีเกินไปจนเราอยากออฟไลน์

‘อยากกินไอติม’ แล้วก็นึกอยากสวนกระแส ได้ลิ้มรสไอติม อมยิ้มตาหยี เพราะมันเย็นจนเข็ดฟัน (ยันเหงือก) เลือกเอาที่รสหวามมันส์ หอม แยมผลไม้ลาดไล้ส่ายไปมาบนหน้าไอติม กัดกินชิมที่ปลายช้อน ถอนออกจากช่องปากแล้วชาไปทั้งแก้ม แล้วแถมด้วย อมยิ้ม – : )

‘หนาวจนมือเขียวและรู้สึกเหมือนกระดูกร้าว’ สหายในเมืองหมอก (สีขาวมัว -แต่เย็น) โอดครวญผ่านระบบสื่อสาร msn (โซ-คู้ล ความหมายตามนั้น)

สหายในเมืองหมอก (สีขาว>เทา – เขม่ารถยนต์ : ฝุ่นบนถนนและตดของเทวดา) กอดกุมถ้วยกาแฟร้อน บอกว่าที่นี่ก็หนาวเหมือนกัน > สหายอีกคนบอกต่อด้วยช่องสัญญาณต่างกัน อีกความถี่ > ที่นี่ไม่เห็นหนาวเลย อากาศปกติ > สหายปลายทางบอกกลับไป > ขอสหายกรุณาปิดแอร์แล้วเดินออกไปยิ้มรับสภาพอากาศข้างนอกบ้าง > สหายปฏิบัติตาม > ตอบกลับมาว่า > โซ – คู้ล…

‘มันเผา’ คิดถึงมันเทศสีแดง กวาดใบไม้แห้งมากองรวมกัน ผลผลิตจากฤดูใบไม้ผลิไม่ได้มีแต่นิยายน้ำเน่า แต่มันทำเอาใบไม้แห้งเหี่ยว ตอนเด็กๆสมัยเรียนบ้านนอก ครูบอกให้กวาดใบไม้ มากองรวมกัน จดไฟเผามันกินกันอร่อย เผาไปผิงไฟไปพลาง ทั้งอุ่นและหอมกลิ่นใบไม้ไหม้ มันเทศค่อยเหลือง ปอกเปลือกไปมือก็เอาไปถูเสื้อถูกางเกง ( มันร้อน) ปากก็เปาลมไป ฟู่ๆ

บ้างก็รีบกัดกินลงไป ได้เรื่อง ร้อนจนต้องอ้าปากคายควันปุ๋ย ๆ ออกมา โดนเพื่อนหัวเราะว่า จะรีบไปไหน จะรีบไปไหน คล้ายกับว่ามีใครเคยชอบตอนพักของอิคคิวซัง ขบขันและอร่อย มีน้ำตาลทรายขาวแบ่งกัน โรยบนฝ่ามือ กินมันทั้งที่เปื่อนดินซะยั่งนั้น 

ใครจะรู้ ความอร่อยมันอาจมีที่มา : )

DSC_8300

หนาวแล้วรึนั่น? เจ้านกนางแอนถามปุยเมฆ มันบินสูงและดูโดดเดี่ยว ภาวนาว่าเจ้าปุยเมฆจะตอบคำถาม และ ไม่ว่าจะตอบอย่างไรกลับมา

แค่เพียงเสียงตอบเท่านั้น ก็ทำให้อบอุ่นมากแล้ว

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “memo : หนาวแล้ว รึนั่น”

  1. soul Says:

    Memo อะไรของท่าน
    ทำไมมันอ่านไม่รู้เรื่องอย่างนี้คะ ?
    สะเปะสะปะไปเรื่อยเชียว

    ฮ่วย !
    คนสวยเซ็ง !!

    😛

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: