memo : ยุงกัด

 

27-08-2552

เมื่อไม่นานมานี้ ผมโดนยุงตัวหนึ่งกัด

มันกัดโดยที่ผมแทบไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนสูบเลือดอยู่  ผมอาจรู้สึกตัวสักนิดก็ได้หากผมไม่ได้สนใจบางสิ่งบางอย่างตรงหน้าอย่างมาก เพราะความสนใจอย่างมากมายนั้น ทำให้ความเจ็บเล็กน้อยนั้นถูกละเลย

 

DSC_9611

บางครั้ง – และพอมันเป็นแบบนั้น คือพอหยุดความสนใจลงแล้ว หรือเสร็จสิ้นจากสมาธิตรงนั้น มันก็เริ่มกลับมาสนใจให้กับไอ้ความเจ็บเล็กๆ เพราะมันรู้สึกคันยุ๊บยิ๊บที่ปลายนิ้วซ้าย

ก็อย่างที่คิดละ – สิ่งที่เห็นคือยุงกัดที่ปลายนิ้ว แต่ที่น่าตกใจคือเลือดที่กองอยู่บนตัวยุง มันเป็นลิ่มเลือดสด ใหญ่โตกว่าขนาดตัวของมันเชียวละ และนั่นก็ทำให้ผมต้องยกเอาคำถามที่ปลายนิ้วขึ้นมาพิจารณา

ว่าเว้ย-แม่ง แดกเลือดจนท้องแตก -ตาย?

เปล่า-ยัง– ยังไม่ตาย เจ้ายุงที่ท้องแตกตัวนั้นยังไม่ตาย เพราะที่ปากยื่นยาวของมันยังคงกระดิกเล็กน้อย แต่ปีกเล็กจิ๋วบางใสไม่อาจขยับเขยื่อนได้แล้ว

ผมมองมันอยู่นานเหมือนกัน คำถามอุตริมากมายพรั่งพรู (ฮา)

อย่างเช่นว่า

ตอนที่มันกำลังดูดเลือดอย่างเอร็ดอร่อย โดยเจ้าของเลือดไม่รู้สึกรู้สาไปกับมัน ขณะนั้นยุงมีรอยยิ้มมั้ย-หรือหากมันสามารถมีได้ ยุงจะยิ้มกว้างได้เพียงไหนกันนะ สำหรับมื้อค่ำอันยาวนานหวานชุ่ม

หรือ อย่างว่าอีกอย่างคือ  มันไม่รู้สึกอึดอัดท้องของมันบ้างเลยรึไงนะ เวลาที่ท้อง (หรือก้น) ของมันค่อยๆพอง บวม โตใหญ่ และจากนั้น แตกโพล๊ะ!! แน่ละ ถ้ามันตัวใหญ่เท่าหมาหรือแมว เสียงมันคงดังจนผมหันมาสนใจ

เพียงบังเอิญว่า เธอเป็นยุง ยุงตัวเมียเสียด้วย

เธอเป็นยุงแม่ม่าย – อืมม์จะว่าไปแล้วผมเองต้องแสดงความเสียใจต่อเธอด้วย  เพราะสามีของเธอนั้นคงพึ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน ด้วยเพราะต้องปฏิบัติหน้าที่สืบทอดเผ่าพันธุ์ หลังเสร็จสิ้นกิจธุระ ยุงตัวผู้จะเสียชีวิต เหมือนแมงมุมนั่นละ  ผมคะเนจากขนาดและก้นของเธอ อายุของเธอคงประมาณ ๔-๕ วัน เพราะชีวิตของเธอหลังจากเกิดมาสี่ถึงหาวันจึงเริ่มออกเดินทางหาเลือดลงท้อง ใช้โปรตีนและแร่ธาตุบางอย่างในเลือดอุ่นๆ เพาะพันธุ์ลูกหลานสืบต่อๆกันไป

ชีวิตของเธอคงไม่วุ่นวายเท่ามนุษย์ เพราะเธอมีอายุได้เพียง ๑-๓ สัปดาห์ ส่วนสามีเธอสิ รวดเร็วกว่า ๔-๕ วันก็ลาโลกแล้ว

(กู๊ดบาย ชาวโลก)

ชีวิตยุงสั้นสิ้นดีสำหรับความรู้สึกของคน-หรือของผม จะว่าไปแล้วในความรู้สึกของยุงอาจแตกต่าง ยุงอาจมีหน่วยเวลาที่มากกว่ามนุษย์ เร็วกว่า และเมื่อเอาสเกลวัดกันแบบสัดส่วนตัว-ตัวแล้ว ชั่วชีวิตยุงอาจยาวนานกว่าและซับซ้อนกว่าของคนเราก็เป็นได้ ใครจะรู้?

ใครจะรู้หรือไม่รู้? – ผมไม่รู้

รู้แต่ว่า คืนนั้นผมทบทวนเรื่องราวเล็กน้อย เกี่ยวกับยุงและความรู้สึกของตัวเองที่ปล่อยให้ยุงดูดเลือดตัวเองจนท้องแตกคานิ้วไปได้อย่างไร โดยที่ไม่ได้รู้สึกเจ็บเลยสักนิดระหว่างนั้น ลองเปลี่ยนกันคิด

เจ้ายุงตัวนั้นในขณะที่กำลังดูดเลือด มันอาจคิดว่านี่คือภาระกิจอันยิ่งใหญ่ที่มันกำลังทำ เพื่อให้พวกมันสามารถดำรงเผ่าพันธุ์อยู่บนโลกนี้สืบไป ด้วยจุดหมายอะไรก็เถอะ ผมไม่อาจเดาอะไรมากไปกว่านี้

เพราะจริงๆแล้ว เรื่องราวมันอาจง่ายดายเพียงแค่ ยุงตัวหนึ่ง กินเลือดไป และมันกำลังมีสมาธิกับความอร่อย จนมันเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับก้น-หรือท้องมัน  ที่ค่อยๆขยายใหญ่จนแตก มันก็เหมือนผม ที่อาจจะต้องเสียเลือดไปหมดตัว ถ้าไม่เพราะว่าสิ่งที่มันดูดเลือดของผมขณะนั้นมันเล็กเท่ายุงตัวหนึ่ง ซึ่งที่ท้องบรรจุเลือดได้เพียงลิ่มเล็กๆ

ยุงตัวเมียสามารถวางไข่ได้หลายครั้ง ในหนึ่งช่วงชีวิตของมัน เจ้ายุงก้นระเบิดตัวนั้นอาจจะวางไข่มาแล้วหลายรอบหรือนั่นอาจเป็นครั้งแรกที่มันเริ่มดื่มเลือด และเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิตของมัน

มันจบชีวิตมันเพราะความไม่รู้ตัวที่นี่ – ยุงกัดยังน่าเศร้าขนาดนี้ และคนละ ในขนาดที่ต่างกัน จริงหรือไม่ว่า ความน่าเศร้าในความไร้ความรู้สึกขณะถูกกระทำ มันช่างน่ากลัวและน่าเศร้าเพียงใด

 

ใครจะรู้ได้ล่ะ – คน ไม่ใช่ยุง?

 

DSC_0283

Advertisements

มีการตอบกลับหนึ่งครั้ง to “memo : ยุงกัด”

  1. soul Says:

    สักวา ยามยุงกัดลุงหมี
    ตัวอ้วนพีด้วยกินเลือดจนอิ่มหนำ
    ท้องอิ่มแล้วไม่ยอมหยุดปากเจ้ากรรม
    กลับดูดซ้ำจนท้องแตกแหลกคาตา .. (( เอย ))

    อื๋ยยยย .. !!

    หยดหยอง ๆ ..

    -มารดำ.-

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: