ทบทวน (๒) : โดยหวัง-ทรมานคนแก่ :-)

จอสีดำ-ข้าวต้ม-คนแก่ : วันที่ 16 ธันวาคม 2547
เวลา : 20:10:00

9/12/2547 หลังจากที่ผมได้มี blog เป็นของตัวเองได้แค่วันเดียว โดยหวังว่าจะให้ blog แห่งนี้เป็นหลักแหล่งทางจิตใจสักหน่อย  โดยหวังไว้ว่าจะให้ตัวเองได้ลองทำอะไรจริงๆจังๆกับเขาสักที หลังจากที่ไม่ค่อยมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

(และอื่นๆอีกมากมาย)

illust_global05

30 กค. 2552

โดยหวังว่าจะให้ blog แห่งนี้เป็นหลักแหล่งทางจิตใจ
โดยหวังไว้ว่าจะให้ตัวเองได้ลองทำอะไรจริงๆจังๆกับเขาสักที

เห็นมั้ย? แค่เริ่มต้นก็หวังกับตัวหนังสือแล้ว เพราะไม่เคยคิดว่าการเขียนจะช่วยอะไรๆในความคิด-ชีวิตให้ดีขึ้น ก็เลยไม่เคยเขียนบันทึก ออกจะมองว่าเป็นเรื่องของคนว่างงานเสียมากกว่า และถ้าคนที่คิดจะเขียนอย่างเอาจริงเอาจัง จนกลายเป็นนักเขียนนั่นละก็ดูจะเป็นเรื่องที่ไกลเกินจะคิด

หลักแหล่งทางจิตใจ มาจากชื่อ habitation ประสาฝรั่งมีคำแปลน่าสนใจ มันเก๋เท่ห์ไม่เบาเมื่อมันหมายความว่า ‘สิงสู่’ หรือการพำนักอาศัย อะไรเล่าคือสถานที่พักอาศัยของความคิด ‘ตัวหนังสือ’ ไง

มันอาศัยอยู่ในนั้น เมื่อเราใช้ใจของตัวเองเขียนมันออกมา เราตอกมันลงไปแต่ตัวอักษร พยัญชนะ สระ และการร้อยเรียงจัดวางตำแหน่ง – แม้แต่การเว้นวรรค คือการเล่นกับพื้นที่ว่างทางสายตาและจังหวะห้วงลมหายใจเข้าออก

เราอ่านได้ว่าผู้เขียนนั้น กำลังอยู่ในขณะเวลาของอารมณ์ใด อ่านได้จาก การเว้นช่วงจังหวะ การเคาะวรรค และเคาะขึ้นบรรทัดใหม่

หากอ่านแล้วอึดอัด นั่นกำลังหมายว่าเขากำลังถูกบีบรัด กดดันจากอะไรก็ตามที่เราคนอ่านไม่อาจทราบได้ (หรืออาจเป็นกลอุบายที่ผู้เขียนต้องการล้อเล้นกับระบบประมวลผล)

อย่างน้อยสำหรับห้าปีที่ผ่านมาบนทางอักษร มีน้อยเหลือเกินที่ตัวหนังสือของผมมันจะถูกกดดันทำให้อึดอัด และไม่ปลอดโปร่ง อาจเป็นได้ว่าเมื่อเกิดภาวะแบบนั้นแล้ว สำหรับตัวผมไม่อาจเขียนอะไรออกมาจากปลายนิ้วได้

ทำไมล่ะ? ในเมื่อเราอยากให้สถานแห่งนี้เป็นแหล่งบบรรจุดวงใจ ความคิดและ อดีต ยามเมื่อเกิดความกดดันบีบคั้นเราถึงไม่ปลดปล่อยออกมาอย่างใจขณะนั้น

เพราะหากเป็นแบบนั้นแล้ว งานเขียนที่ผลิตออกมานอกจากจะไม่ได้ช่วยกล่อมเกลาความคิดจากตะกอนให้เป็นผลึก ยังอาจเป็นกากพิษที่ไม่พึงประสงค์ในโลกอักษรออนไลน์แห่งนี้

ขณะนั้นจึงได้รู้ว่า

การเขียนให้คนอื่นอ่านนั้น ยาก – แต่ว่า สนุกและน่าทำกว่าเยอะเลย

จริงๆ : )

– – –

ความคิดเห็นที่ 1 : อ่านจบแล้วรู้สึกว่าแก่ไปถนัดใจเลยอ่ะ…สายตานะ

โดย crabby เมื่อ 15 ธันวาคม 2547 เวลา : 10:45

ความคิดเห็นที่ 2 : เป็น blog ที่ยาวที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลยค่ะ ยังมีต่ออีกใช่ไหมคะเนี่ย จะรออ่านนะคะ แต่แบบว่า… จัดย่อหน้านิดนึงดีมั๊ยเอ่ย ทรมานคนแก่ในหมู่บ้านอ่ะค่ะ อ่านไปต้องดมยาไป ตาลายอ่ะค่ะ… ขอแสดงความเสียใจกับคุณ habitation เรี่องคุณป้าด้วยนะคะ… sleep in peace ค่ะ

โดย thidythai เมื่อ 15 ธันวาคม 2547 เวลา : 12:06

ความคิดเห็นที่ 3 : เห็นด้วยกับทั้งสองความคิดเห็นครับ ………….

โดย ปปป เมื่อ 15 ธันวาคม 2547 เวลา : 12:13

– – –

ปล. สังเกตมั้ยว่า โพสครั้งแรกวันที่ 16 ธันวาคม แต่มีคนมาคอมเมนต์วันที่ 15 ธันวาคม : )  Mblog น่ารักก็ตรงนี้ละ เราโพสล่วงหน้า แต่บรรดานักอ่านกลับสามารถเดินทางทะลุเวลามาอ่านงานของเพื่อนๆล่วงหน้าได้

ดีจริงๆ : )

ด้วยความคิดถึง บรรดาสามความเห็นที่เดินทางล่วงเวลามาอ่านถึงหนึ่งวัน

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: