mome : นาน-นานจะหยุดที(จบ)

P1050237 

การพักผ่อนคืออาหารอีกชนิดของร่างกาย

-รงค์ วงษ์สวรรค์-

วันหยุดที่ร่มรื่นและสงบพอสมควร-เท่าที่เห็นและสัมผัสรู้ สมควรเป็นอย่างนั้น ยิ่งถ้าหากลืมเรื่องราวร้อนรนใจบางเรื่องได้ นั้นจะเป็นความรื่นรมณ์สงบแสนวิเศษสุดในรอบเดือน

มันทำให้ต้องคิดนึกเตลิดไปตามเรื่องราวประสาปุถุชนธรรมดา น้อยจนนับหัวตัวดำได้ในเวลาที่ผมถามเพื่อนสักคนหนึ่งว่า การพักผ่อนของคุณคืออะไร? แล้วเขาตอบกลับมาว่า

“อยู่เฉยๆ”

คำตอบข้างต้นผมก็โมเมตอบไปอย่างนั้นละ แท้จริงแล้ว ผมอาจหาคำตอบแบบนั้นจากใครไม่ได้เลย แม้แต่ตัวผมเอง เวลาคนเรามันจะพัก-หรือผ่อนมักไม่เหมือนกัน ตามคำนิยามของแต่ละคน บางคนขอให้ได้ซื้อของจับจ่ายก็เป็นการผ่อนคลายจิตใจ-ชั่วแวบหนึ่ง(ก็ยังดี)

บางคนชอบเดินทาง ไปนั่นทำนี้ อยู่บนรถสามส่วนสี่ของวัน เพื่อไปยังสถานที่บางแห่งที่ตั้งเป้าหมายไว้ในใจเปิดประตูรถลงไปดมอากาศบริสุทธิ์ชานเมือง ให้ลิ้นจมูกได้สัมผัสกลิ่นและรสที่ผิดแผกแตกต่างไปจากวันเวลาอันซ้ำซากของชีวิต นั้นก็เรียกได้ว่าเป็นการพักผ่อนกันบรมสุขของหนึ่งชีวิตแล้ว

ว่าไปแล้วก็นึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง

เมื่อครั้งที่ยังเรียนอยู่-ทางภาคเหนือ อากาศหนาว,เย็นและสภาพแวดล้อมเหมาะสมแก่การนอนหลับพักผ่อนมากกว่าการทำงานหรือเล่าเรียน(เหล้า-เรียน) นักศึกษามีความลำบากมากมายในการอดหลับอดนอนในการทำงานในยามค่ำคืน บ้างคิดว่าถ้าได้อาบน้ำแล้วจะสามารถทำให้ตัวเองสดชื่นแล้วจึงกลับมานั่งทำงานต่อ แต่ก็ไม่ได้เป็นแบบนั้นเสมอไป เพราะบางคนอาบน้ำแล้วยิ่งทำให้รู้สึกอยากนอนหลับเข้าไปอีก

เพื่อนคนที่ว่านั้นมีวิธีพักผ่อนแบบพิเศษ จะว่าไปก็เคยได้ยินมาเหมือนกันว่ามีคนที่เคยใช้วิธีนี้ และคนที่ใช้วิธีนี้ได้นั้นก็เป็นอัจฉริยะของโลกเลยทีเดียว วิธีการที่ว่าคือ

การพักผ่อนแบบสะสมคะแนน

P1050269

ที่เรียกว่าสะสมคะแนน ก็เพราะว่า ในขณะที่เพื่อนๆคนอื่นทำงานกันอยู่ เพื่อนคนนี้ก็จะนั่งทำงานไปด้วย เขาก็จะนั่งอยู่ตรงนั้น พอเขารู้สึกอยากหลับเขาก็หลับตา แล้วไม่นานเขาก็ตื่นมาทำงานของเขาต่อ หลับๆตื่นๆไปตลอดยันเช้ายาวเรื่อยไป สองวัน สามวันก็แล้วมันทำให้เรารู้สึกว่าเขาเหมือนไม่ได้หลับได้นอนเลย จริงๆเขาหลับ(เขาบอกว่าอย่างนั้น) แต่เป็นการหลับเล็กหลับน้อย

บางครั้งเราเองก็ไม่แน่ใจว่า ที่เขาหลับตาอยู่นั้นเขาอาจจะกำลังทำงานอยู่ก็ได้ หมายถึงคิดงานอยู่ในใจ เพราะมีบ้างที่เขาลืมตาขึ้นมาแล้วพูดออกมาว่า

“คิดออกแล้ว-โว้ย”

เดี้ยวนี้เพื่อนคนนั้นเป็นครูสอน(บางอย่าง)อยู่ที่โรงเรียนประถมบ้านเกิดของเขา ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเขากลายเป็นอัจฉริยะหรือไม่ เพียงแต่ว่าพบกันครั้งสุดท้าย แววอัจฉริยะในการค้นหาความสุขของเขายังเปล่งประกายเหมือนเคย ยังเป็นคนยิ้มง่ายดาย(แม้วันนั้นเราจะพบเจอกันในงานศพของเพื่อน) เท่าที่จำได้ผมเคยเห็นเขาเครียดจนถึงกับระเบิดออกมาเพียงครั้งเดียว แต่นั้นก็เป็นเพียงแค่การทำลายความอึดอัดภายในใจออกมาเท่านั้น

คนเรามันก็อย่างนี้ละ ต้องระบายมันออกมาบ้าง บางคนพิเศษหน่อย คือสามารถรับและระบายออกได้โดยอัตโนมัติ บางคนชอบเก็บ แล้วกดมันไว้จนถึงจุดหนึ่งค่อยผ่อนคลายมันออกมา บางคนไม่รู้จักวิธีระบาย หรือผ่อนคลายก็เหมือนกับเครื่องยนต์ที่ไม่มีช่องระบายอากาศหรือหม้อน้ำเพื่อรักษาระดับความร้อนภายใน

เคยอ่านหนังสือเจอว่าคนเรานั้นมีอยู่ ๓ ประเภท ในเรื่องของการรับและระบายออกของพลังงาน

หนึ่งคือ รับเอาพลังงานลบเข้ามาและสะท้อนกลับออกไปเป็นพลังงานลบโดยสะท้อนกลับไปในปริมาณที่รุนแรงกว่าเก่า

สอง รับเอาพลังงานลบเอามาทั้งหมด และมลายพลังนั้นไปได้โดยไม่ต้องสะท้อนพลังกลับไปเป็นพลังลบอีก

สาม คนที่สามารถรับพลังงานในด้านลบเข้ามาในร่างกาย แล้วสามารถสะท้อนพลังเหล่านั้นกลับออกไป แต่เป็นการแปรสภาพพลังนั้นจากลบให้กลายเป็นบวกได้

คนประเภทที่สามนี่ละ ที่เราไม่ค่อยได้พบเจอแม้จะเป็นเสียเองก็ยังคงต้องฝึกกันอีกมากมาย

DSC_16310027

DSC_16150014

ในการตูนเรื่อง ”รีบอร์น” (ชื่อไทยว่า “ครูพิเศษจอมป่วน”)  มีตัวละครตัวหนึ่งชื่อ ซาซางาวะ เรียวเฮ ซึ่งเป็นคนที่มีบุคลิกแบบสุดขั้ว และสุดขั้วตลอดเวลาประโยคที่เขาชอบพูดก็คือ “สุดหูรูด” เป็นคนที่มีความมุ่งมั่นตลอดเวลา ทำอะไรจริงจังแบบสุดๆ-ตลอดเวลาเช่นกัน

เมื่อครั้งศึกชิงแหวนกลุ่มผู้พิทักษ์แห่งวองโกเล่ต้องปะทะกับกลุ่มของวาเรีย เรียวเฮได้รับเลือกให้เป็นผู้พิทักษ์แหวนแห่งอรุณ และเขาต้องได้รับการฝึกฝนฝีมือจากโคโรเนโร่ หนึ่งในเด็กแกร่งแห่งอัลโกบาเลโน่

โคโรเนโร่ พบเรียวเฮครั้งแรกถึงกับออกปากว่า เขาเป็นคนที่อ่อนแอที่สุดในทีม และเขาจะต้องถูกให้ฝึกอย่างหนัก เรียวเฮซึ่งเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นแบบสุดหูรูดอยู่แล้ว ก็เตรียมใจพร้อมจะฝึกหนักจากโคโรเนโร่

โคโรเนโร่ สอนอะไรให้เรียวเฮ เขาสอนให้เรียวเฮรู้จักการ ‘พักผ่อน’

ผมสนใจในบทตอนนี้มาก อาจเพราะเรียวเฮเป็นคนชนิดที่ปลดปล่อยพลังของตัวเองอยู่ตลอดเวลา พลังที่ใช้ออกมาเพื่อการต่อสู้ หากเป็นการต่อสู้ในระดับสูง คู่ต่อสู้เพียงหลบหลีกแล้วปล่อยให้เขาเหนื่อยไปเองก็สามารถคว้าชัยชนะได้

เป็นเช่นนั้น สิ่งที่เรียวเฮจำเป็นต้องฝึกฝนจึงมิใช่เป็นการใช้พลัง หากแต่ว่า เป็นการฝึกฝนเพื่อให้รู้จักเก็บออมพลัง และสามารถใช้ออกมาได้อย่างชนิดที่ควบคุมได้ เหมือนกับจอมยุทธ์ที่สามารถปล่อยลมปราณและผนึกลมปราณ ซ่อนประกายไว้ได้และปลดปล่อยออกมาชั่วพริบตา เมื่อการซัดมีดสั้นของลี้คิมฮวง และการวาดดาบซามูไรของมูซาชิ

หนึ่งเดียว ครั้งเดียว พริบตาเดียว สำเร็จผล

DSC_6381

DSC_6473

DSC_17260117

การพักผ่อน ก็เหมือนการสะสมพลังงานและตั้งสมาธิพร้อมสำหรับเรื่องราวต่อจากนั้น อย่างที่กล่าวมาข้างต้นมากมาย เรามีทั้งการพักผ่อนแบบเล็กๆน้อยๆ และการพักผ่อนแบบยาวนานเพื่อขักเกลาจิตใจให้ตั้งพร้อมเสมอ  วิธีการมีหลายวิธี ซึ่งต้องค้นหาให้เหมาะสมสอดคล้องกับจริตนิสัยของตัวเอง และไม่ไปกระทบความปกติสุขของชาวบ้านเขาด้วย

เหล่านี้จึงสามารถเรียกได้ว่าเป็นการพักผ่อนอย่างมีคุณภาพ

ผ่านการหยุดยาวมาได้หนึ่งสัปดาห์ผมเพิ่งสามารถเขียนบทลงท้ายของหัวข้อนี้ได้ ด้วยเพราะพอพ้นวันหยุดมาก็ต้องเจอกับงานประดังเข้ามาเต็มไปหมด จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา เพียงแต่ว่าหยุดไปหลายวันเลยเหมือนกับติดชินในจังหวะเวลาของเข็มนาฬิกาที่แตกต่างระหว่างวันหยุดและวันทำงาน

แต่ก็นั้นละ พักยาวได้ก็พัก พักยาวไม่ได้ก็ค่อยๆแอบพัก หรือแอบพักไม่ได้ก็ต้องรู้จักผ่อน ยืดได้หดได้ ก้าวสั้นหน่อยแต่ไปได้ไกล ปรัชญาจีนว่าอย่างนั้น

รู้จักพัก รู้จักผ่อน ชีวิตก็ไม่ตึงจนเกินไป… ผมว่าอย่างนั้นนะ : )

DSC_1883

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

w

Connecting to %s


%d bloggers like this: