mome : นาน-นานจะหยุดที(๑)

DSC_9039

ตื่นสายที่สุดเท่าที่จำได้ – เมื่อวานเหนื่อยกับการเดินทางมา กว่าจะออกจากรุงเทพได้ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ออกจากท่ารถหกโมง ถึงบ้านที่นครสวรรค์ประมาณสี่ทุ่ม กลัมมาหนนี้มีหนังสือสองสามเล่มกลับมาอ่านด้วย หนึ่งเล่มอ่านจบไปแล้ว อีกหนึ่งเล่มอ่านค้างๆคาๆไว้ อีกหนึ่งเล่มตั้งใจเอามาอ่านให้จบลงในช่วงหยุดยาวหนนี้

พอตื่นได้เดินลงจากชั้นสองมา พอดีเห็นพ่อเอาถุงพลาสติกไปกางแผ่ตรงที่ลานหญ้าโล่ง “พ่อทำอะไรนะ?” ถามพร้อมทั้งได้กลิ่นแปลกๆโชยมาจากหลังบ้าน กลิ่นตุ่นๆไม่ค่อยคุ้นจมูกเท่าไร

“ปุ๋ย – ปุ๋ยอย่างดี” พ่อตอบขณะที่เทบางอย่างออกมาจากถังสังกะสี ผมเดินมาหลังบ้านเหลือบเห็นยิ้มของพ่อเล็กน้อยขณะมีความสุขกับผลงานเล็กๆตรงหน้า ผ่านเข้ามาในครัวเห็นแม่กำลังจัดของหลังบ้าน ให้มีพื้นที่สำหรับนั่งเล่น (ปกติสองคนไม่ค่อยได้ใช้ที่ตรงนี้)

“กลิ่นอะไรเนี้ยแม่”

แม่หยุดสิ่งที่ทำอยู่ ยืนเท้าเอวยิ้มแบบแห้งๆ “ปุ๋ยพ่อเรานั่นละ” แล้วแม่ก็จัดของต่อ ดูเหมือนว่าไม่ไม่ค่อยชอบกลิ่นแบบนี้ แม่บ่นงึมงำ ว่าทำไมไม่ไปหมักที่สวน เอามาหมักไว้ในบ้านทำไม (แม้จะอยู่นอกบ้านก็เหอะ) พ่อตะโกนมาบอกว่า “ปุ๋ยชีวภาพนะ – ที่สวนก็มี” แน่ะหูดีอีกต่างหาก

แสดงว่ายังไม่แก่

DSC_9024

รอบๆบ้านเราตอนนี้มีต้นไม้จำพวกไม้กินใบเยอะมาก ที่กินยอดและดอกก็พวก มะรุม กระถิน ใบชะพลู และอื่นๆอีกสี่ห้าชนิดจำชื่อไม่ได้ ชะอมโดนตัดทิ้งไปแล้ว แทนที่ด้วยมะละกอต้นเล็ก เหล่านี้อยู่ในบริเวณรอบบ้านที่มีความกว้างขนาดสองเมตร ยาวรอบบ้านทั้งหมด กล่าวคือหากเดินเล่นเด็ดใบไม้รอบบ้านอย่างละนิดหน่อย พ่อกับแม่จะมีผักกินเพียงพอหนึ่งมื้อ-ไม่ต้องไปหาซื้อข้างนอก

มาครั้งก่อนพ่อชี้ให้ดูหน่อไม้ที่แทงยอดออกมา แต่ตอนนี้พ่อตัดออกไปกว่าครึ่งเพราะเริ่มลุกคืบเข้ามาในระเบียงบ้านที่ใช้นั่งเล่นอ่านหนังสือ ต้นแคออกดอกหลายช่อ ไม่น่าเชื่อว่าต้นไม่สูงมากมายนัก เพียงต้นเดียวแต่ออกดอกมากจนสองคนเบื่อจะกิน

มาตอนนี้พ่อเห่อที่สุดก็เห็นจะเป็นต้นอะไรสักอย่าง ผมถามชื่อสามครั้ง พ่อตอบไม่เหมือนกันสักครั้ง (ใบอะไร บ๊อกๆ น๊อกๆ นี่ล่ะ) รู้แต่ว่า เมื่อก่อนนี้เห็นเขาว่าปลูกยาก หายได้ราคา พ่อไปหามาชำเอง แตกยอดเร็วจนต้นกระเพาะที่อยู่เรือนเคียงต้องย้ายถิ่นฐานเดิมไปอยู่แอบๆแบบเจียมตัวแถวแผงตำลึง

DSC_9028

ไอ้ใบที่พ่อว่า (รูปบน) เมื่อคืนกลับมาถึงยังไม่ได้กินข้าว -หิวมาก พ่อภูมิใจนำเสนอ เด็ดมากินกำใหญ่ พร้อมน้ำพริกปลาร้าสับทรงเครื่องที่แกไปได้จากการเยี่ยมชมโรงงานทำปลาร้าส่งออกนอก “เฮ้ย-ลอง” พ่อสำทับพร้อมบรรยายเรื่องราวของปลาร้า ปลาเกลือ-หรือ ‘แจ่วบอง’ ของคนอีสาน

ไอ้ใบที่ว่ากินง่ายไม่มียางฝาดๆเหมือนเวลากินผักเคียงของอาหารใต้ ถ้าเด็ดมาสดๆล้างน้ำให้เย็นๆคงกรอบกินเพลินเลยทีเดียว ปลาร้าสับทรงเครื่องกลิ่นออกภาคกลางไม่ฉุนแหลมแทงจมูก คงปรับรสชาติให้คนเมืองกินได้ กลมกล่อม-ประมาณนั้น

เรื่องปลาร้าก็น่าสนใจ ผมถามว่าปลาอะไร เสือเฒ่าเกาหัวบอกไม่รู้เหมื่อนกัน รู้แต่ว่าไม่ได้เป็นปลาในประเทศ ที่อยากเล่าให้ผมฟังคือ ไอ้ปลาที่เอามาทำปลาร้านะ เขาเอาเข้ามาจากเขมร

“เขมร” ผมสนใจ “ทำไม? ปลาบ้านเรามันไม่มีแล้วเหรอ?” เสือเฒ่าตอบว่า บ้านเรามันก็มี แต่ของบ้านเขาถูกกว่า เลยนำเข้ามาทำปลาร้า ผมเพิ่งรู้ว่าปลาร้าก็เปิดเสรีการค้ากับเขาเหมือนกัน แต่อย่าได้ดูถูกปลาร้าทรงเครื่องเชียว เห็นใส่ถ้วยแพ็คเล็กเท่าถ้วยน้ำพริกที่ผมกำลังกินเนี้ย แพ๊คละ สามสิบบานเลยเชียวนะ

แม่ฟังแล้วหูผึ่ง บ่นอุบอิบว่า “แบบนี้ทำกินเองดีกว่า” เสือเฒ่าเห็นท่าไม่ดี รีบแถลงไข

 

“อันนี้เขาให้มาลองดู ไม่ได้ซื้อมา”

เสือเฒ่าตอบไปยิ้มไป หยิบใบน็อกๆบ๊อกๆของแกมาเคี้ยวเล่นเพลินๆ

DSC_9051

-ภาพกล้วยไม้ตรงระเบียงอ่านหนังสือ-

 

ภาพอื่นๆ

 

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: