เรื่องสั้น : คำถามคำตอบ

เรื่องสั้น : คำถามคำตอบ
หมายเหตุ : อาจมีถ้อยคำหยาบคายและภาพที่ไม่น่าดู

เสียงครืนๆ จากคำรามเครื่องจักรกลโลหะคล้ายเวทย์มนตร์ขับกล่อมสายัณห์กาล

มันเป็นทำนองซ้ำซาก จากฟังแล้วระคายหูเป็นรื่นรมณ์เคลิ้มหวาน

มันเป็นจังหวะหายใจของมหานคร ที่ทุกคนต้องตอบสนอง

ครืนๆ ครืนๆ

ภายใต้เปลือกอันหนากระด้างหยาบของโลหะกล ได้บรรจุสิ่งมีชีวิตเล็กน้อยหลายหน่วย มีทั้งเพศผู้เพศเมียเพศที่สามสี่ห้าหกเจ็ด แล้วแต่จะสามารถบรรจุลงได้ในคราวเดียว บ้างห้อยโหนโคลงเคลงแกว่งไกวไปมาตามแต่จังหวะกระชากทะยานของจิตใจผู้ขับเคลื่อน นรกอเวจีเร่าร้อน สวรรค์พร่าพราย คลุกเคล้าเพลิดเพลินผ่านห้วงยามที่องค์สุริยาเสด็จอัสดง

โอ้…นาเดียร์… เขาฮำเสียงคลอเคลียทำนองเมือง

เขา / เดินแทรกผ่านแนวแถวของ / เนื้อ / นม / ไข่ / ในถุงปาสติคสีแสบบรรจุเสบียงยามเย็นของประชาชนเมือง ไข่แต่ละใบถูกห่อหุ้มอย่างดีเพื่อให้เดินทางถึงที่หมาย โดยมันไม่ควรแตกก่อนที่ความหิวโหยจะได้รับการบรรเทา ความจนไม่เคยปราณีความหิว มันโบยตีอย่างเพลิดเพลินเมื่อนาฬิกาชีวิตเคาะบอกเวลาอาหาร

เสียงกระหึ่ม พลั่กๆทำนองเหมือนเสียงดนตรี แรงกระแทกลำโพงดอกงามสั่นสะเทือนสีข้างซากเหล็กเคลื่อนที่ เหล่าเม็ดโลหิตดำของมหานครต่างเมียงมองต้นเสียง

โครงเหล็กเรียวงามตามทรงมาตราฐานแห่งยนต์กรรมชั้นสูง ขอบล้อแวววาวสะท้อนประกายแดดและไฟเขียวแดงที่กระพริบวิบวับ เคลือบสีมันปราบความหรูหราฉาบไล้ไปทั่ว อย่างไม่เกรงใจสายตาตัวผู้ตัวเมียที่แขวนสังขารไปมาบนซากโลหะระอุร้อน เขา / ช้อนตามองห้องโดยสาร เบาะนั่งบุหนังชั้นดี มีลายทางอันแสนเชยหากแต่แสนแพงด้วยค่านิยม – นรกเป็นพยาน – เขาเห็นกระป๋องเบียร์ยืนสงบนิ่งคล้ายผู้ทรงศีลกำลังพิจารณากิเลส ดวงดาวสีแดงประทับบนพื้นหลังสีเขียว มันหันหน้าออกมาแสยะยิ้มเย้ยกฏหมายอย่างครึ้มใจ ก้อนความจนจุกคอหอยตัวผู้ตัวเมียที่เมียงมองอยู่เบื้องบน

เขา / กลืนน้ำลายที่หลั่งออกมาจากผนังช่องปากคะนึงถึงสีอำพันแวววาวและพรายฟองเมื่อสะท้อนแสงไฟในแก้วใส คำถามและคำตอบผสมปนเปลงหายไปพร้อมกับของเหลวในช่องปาก เสียงคำรามเพราะพริ้งจากท่อไอเสียกลบเสียงกลืนน้ำลายให้หายอันตรธาน

โครงเหล็กผุพังเคลื่อนออกอย่างช้าๆ ภาพต่อมาคือผู้รักษากฏจราจรกำลังจดใบสั่งให้กับมอเตอร์ไซค์เก่าครึ เจ้าของซากเหล็กยืนเกาหัวขณะผงกหัววิงวอน กฏหมายความจนพึ่งพากันและกัน กฏหมายกับความรวยหันหลังให้กันเสมอ ราวกับเป็นเส้นขนานที่ไม่มีวันบรรจบ มันหลิ่วตาให้กันเสมอเมื่อมีผลประโยชน์ร่วมกัน –ต้มยำรวมมิตร– ในถุงร้อนเสียดสีเข้าที่น่องอวบของเขา เสียงอุทานเพียงพอให้เจ้าของถุงร้อนขอโทษขอโพย กลิ่นปลาเค็มในถุงปาสติคที่ไม่ได้รัดหนังยาง แหนมย่างเยิ้มน้ำมันส่งกลิ่นเปรี้ยวฉุนเฉียว ทว่าใครบางคนยังสามารถสัปหงกขณะที่มือข้างหนึ่งค้างอยู่กับราวจับหลังเบาะขาดวิ่น ตัวหนังสือสีขาวระบายเต็มแผ่นหนังสีเข็ม บรรยายถึงคุณภาพสังคม บางครั้ง – เขา– เพลินใจที่ได้เห็นข้อความใหม่ๆพอกพูน ไดอารี่ออนเดอะเวย์ อักษรนั้น ดิบ จริงใจ ไม่รื่นรมณ์ใจเท่าใด แต่กลั่นมาจากจิตวิญญาณ -เขาคิด-

ยิ่งนานยิ่งแน่น ผู้คนเบียดเสียดขึ้นกันมากมายมายราวกับเจอของฟรี แน่นอน ของฟรีมีไม่มากจำต้องแย่งยึด ฉุดรากกันตามแต่มือใครสาวได้สาวเอา แม่ลูกคู่หนึ่งนั่งเก้าอี้ยาวพอนั่งได้สามคนแต่ตามมารยาทให้นั่งเพียงสอง กฏนี้อนุโลมให้กับความสนิทสนม แต่มันไม่เคยเกิดขึ้นให้เห็นในวิมานอเวจีแห่งนี้

หญิงชราข้าวของเต็มมือ ร่างท้วม เชื่องช้า นางพาร่างฝ่าผู้คน หาพื้นที่อันพอจะปักหลักหยัดยืนได้ กระเป๋ารถเมล์เดินฝ่าฝูงชนออกมายืนข้างเคียง เสียงแกรบๆ คล้ายแตร์สัญญาณเบิกทางศักดิ์สิทธิ์ “ให้เด็กนั่งตักด้วยคะ” น้ำเสียงเชิงขอร้อง ขอความร่วมมือ ขอความกรุณา หลายรูหูสดับยินและตีความแตกต่างกัน “เก็บเงินก็ได้นะ” หญิงวัยกลางคนเจ้าของที่นั้งสองตำแหน่งพูดขณะที่ควักกระเป๋าเงินออกมาทำทีจับจ่ายที่นั่งให้เจ้าหนู -เขา- พึ่งรู้ว่าเด็กเล็กไม่เก็บเงิน

เกิดคำถามในสายตาสิ่งมีชีวิตที่รายรอบเหตุการณ์ มันเป็นสิทธิ์ มันเป็นเรื่องที่ทำได้ แล้วไง ทำไม ยังไง คำถามคำตอบอัดแน่นในบรรยากาศจนแทบอาเจียน ชายผู้ยืนสัปหงกสะดุ้งตื่นจากแดนสวรรค์เพราะเสียงแตร์ หวีดแหลมนั้นเร่งเร้าวงล้อบนท้องถนนให้ขับเคลื่อนไปข้างหน้า ตัวเลขสีเขียวค่อยๆลดลงเรื่อยๆ เป็นห้วงเวลาแห่งอิสระภาพบนท้องถนน ซากโลหะเคลื่อนที่อย่างเหนื่อยหน่าย

เขายืนมองเด็กน้อยที่เกาะขอบหน้าต่างกระจกอย่างครุ่นคิด “ทำไมมันนั่งตักแม่มันไม่ได้” ริดสีดวง ฝี ไขข้ออักเสบ ขี้แตก ไข่บวม สารพัดข้อแก้ตัวที่เขายกเหตุผลขึ้นมาเพื่อตอบคำถามสิ่งที่เห็นเบื้องหน้า มันเป็นอุดมคติเล็กๆที่กล่อมตัวเองว่าความจำเป็นบางประการของแต่ละคน ส่งผลให้เกิดการกระทำที่ดูเหมือนไร้น้ำใจ -ใช่- เขาเห็นพ้องกับคำตอบในสมองผุๆ อันเกิดจากสารกระตุ้นเส้นผมให้ดกงาม

รถเคลื่อนตัวเร่งเร็วขึ้น มันกำลังโหยหาปริมาณชีวิตอีกหลายชีวิตมาถมใส่พื้นที่วางภายใน ปริมาณแปรผันตรงกับสัดส่วนรายได้ – ผิดหรือที่เขาคิดเช่นนั้น แรงเหวี่ยงทำเอา เนื้อ นม และไข่เสียดสีกันในถุงกรอบแกรบ บุญหรือเกินที่มันไม่แตกระหว่างทาง ซากเหล็กวิ่งคึกคะนองอย่างไม่มีปี่มีฉิ่ง นรกอ้าแขนรอทุกช่วงระยะเสาไฟ เพียงรอว่าเมื่อไรเหล่าสิ่งมีชีวิตจะโผเข้าหาอ้อมกอด

เสียงยางล้อเสียดสีกับพื้นถนน นรกถอนลมหายใจด้วยความเสียดาย สิ่งมีชีวิตถอนหายใจด้วยความยินดี -เขา- กำลังเดินลงจากซากเหล็กยี่ห้อนรกสวรรค์ เหลือบมองเห็นเจ้าเด็กน้อยเจ้าของคำถาม มันกระโดดโลดเต้นบนเบาะที่นั่ง โอบกอดคอหญิงวัยกลางคน พลิกร่างนั่งบนตักวูบหนึ่งแล้วจึงกระโดดขึ้นเกาะกระจก สายตาของเด็กหลิวมองเขา เขามองเด็กน้อย เด็กน้อยมองเขา รถค่อยๆเคลื่อนผ่านไป

คำถามใหม่เกิดขึ้น คำตอบใหม่เกิดขึ้น ถามเองตอบเองอย่างฉับไวภายในไม่กี่นาที ผลข้างเคียงจากยาปลุกผม มือข้างหนึ่งล้วงไปในกระเป๋ากางเกง ที่ติดมือออกมาคือเศษเงินและเศษตั๋วรถเมล์ เขาแยกสิ่งที่เป็นขยะและสิ่งที่ยังคงคุณค่า คำถามในหัวขณะนั้น “ถ้านั่นเป็นรถเมล์ฟรี หญิงคนนั้นจะตอบกระเป๋ารถเมล์อย่างไรนะ?” เขาโยนเศษตั๋วรถเมล์ลงถังขยะข้างทาง มันไม่ลงเหมือนใจคิด เขาก้มลงหยิบเศษตั๋วชิ้นเดิมหย่อนลงถังอย่างบรรจง พร้อมกับคำถามที่ผุดขึ้นเมื่อครู่

เขาทิ้งมันไปพร้อมกัน

เขาไม่ต้องการคำตอบ เขาเดินผ่านต้นโพธิ์ ยกมือพนมท่วมหัว ขอให้ฝันถึงเลขเด็ดตรงๆไม่ต้องตีกลับ นรก เขาสาบาน ถ้าเขารวยเขาจะไม่โกง

เศษตั๋วรถเมล์ปลิวออกนอกถัง ลมพัดอย่าอื่นตามออกมาด้วย แล้วไง ยังไง

สิทธิ์ของลม

สิทธิ์ของตั๋วรถเมล์

แล้วไง.. ยังไง

Advertisements

2 Responses to “เรื่องสั้น : คำถามคำตอบ”

  1. bysoul Says:

    บ่ายคล้อยสวัสดิ์ค่ะท่านมารขาว

    .
    .

    ข้าพเจ้าว่าจะไม่อ่าน “เรื่องสั้น : คำถามคำตอบ” ของท่านเรื่องนี้อยู่แล้วเชียว แต่ให้สวรรค์เป็นกรรมการสิน่ะ (พยานไม่มีสิทธิ์ออกเสียงนี่นะ)เพราะเข้ามาที่นี่ทีไรมันก็ยังถูกวางใส่จานรออยู่ แม้เปลี่ยนธีมใหม่แต่ไหงยังเป็นเมนูเรื่องเดิมอยู่อย่างนั้น

    เอ้า !! .. อ่าน ก็ อ่าน ((ขัดใจวัยรุ่นจริง ๆ))

    คำถามของท่าน ข้าพเจ้าขอตอบดังนี้ว่า ..

    เมื่อหลายปีก่อน ข้าพเจ้าเดินทางไปเที่ยวภูกระดึงกับเพื่อน โดยนัดเจอกันที่สถานีขนส่งจังหวัดเลย ท่านก็ทราบว่าการเดินทางไปเที่ยวที่ดีที่สุดคือไปด้วยการขนส่งสาธารณะ แต่ข้าพเจ้าอยู่พิกัดที่ไม่มีรถสายตรงไปยังจุดหมายปลายทาง จึงต้องโทรไปจองที่นั่งจากต้นทาง โอนเงินล่วงหน้า แล้วไปดักรอขึ้นรถที่อำเภอเด่นชัย จังหวัดแพร่

    ขาไปก็ไม่เท่าไรค่ะ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อย

    แต่ขากลับนี่สิคะ

    ไหนจะข้อเท้าพลิกตอนขาลงจากภู ไหนจะเหนื่อย ไหนจะหิว เรื่องสุดท้ายนี่ทรมานที่สุด – -” ซื้อตั๋วโดยสารได้ ขึ้นรถไปกลับไม่มีที่นั่งให้ซะงั้น (เมื่อก่อนเค้ายังไม่ได้ออกกฏให้ห้ามรับผู้โดยสารเพิ่มเมื่อรถเต็ม)ข้าพเจ้าและเพื่อนจำต้องระเห็จไปคุดคู้อยู่ท้ายรถโดยจ่ายค่าโดยสารเกินราคา

    หลังจากนั่งผ่านไปจังหวัดแล้วจังหวัดเล่า ดึกดื่นแค่ไหนข้าพเจ้าและเพื่อนก็ยังไม่สามารถหลับตาลงได้ และแล้วรถก็หยุดพัก ณ ท่ารถแห่งหนึ่ง ข้าพเจ้านั่งเหยียดขา พิงเป้ ด้วยความเหนื่อยล้า และ หิว ! ส่วนเพื่อนร่วมทางเธอออกไปเดินยืดเส้นยืดสาย ฉันเห็นเงาเธอตะคุ่มอยู่ที่เบาะนั่งแถวหน้าสุด เมื่อรถออกตัวเธอจึงค่อย ๆ ประคองตัวเองมาทรุดนั่งที่เดิม

    เหยียดขา พิงเป้ แล้วถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า

    “พี่ไปเจอที่นั่งว่างมาน่ะเจี๊ยบ”

    “อืม ไปสิคะหนูนั่งคนเดียวได้”

    “เค้าบอกว่าเค้าอยากนั่งสบาย ๆ ไม่เบียดกับใครเลยซื้อไว้สองที่”

    ข้าพเจ้าฟังแล้วอึ้ง ..

    .
    .

    นี่ล่ะ คำตอบที่ข้าพเจ้าให้ท่าน ท่านมารขาว

    แต่ตอบคำพี่สาวคนนั้นไปว่า “งั้นก็นั่งที่เดิมสิคะ คนไม่แปลกหน้าหนูไม่ถือสาให้เบียดหรอก” เราหัวเราะเบา ๆ กันสองคน และนั่งอยู่ที่เดิมอย่างนั้นจนถึงจุดหมายปลายทาง

    – – –

    เอาละท่าน ขอ “อักษร” จานใหม่ด้วยค่ะ

    😀

  2. swordbelt Says:

    555 โปรดรอสักครู่ขอรับ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: