บรรยากาศอันเย็นเฉียบในคืนฝนพรมตก ยาวเนิ่นนาน
ผู้มาเยือนใหม่ เมียงมองผมที่นั่งอยู่ก่อนด้วยสายตาเป็นประกาย ดวงตาคู่ที่คุ้นเคยอย่างประหลาด ปากเล็กนั้นช่างน่ารักเหลือใจ มือข้างหนึ่งของผมเองที่กำลังโขกแก้วเบียร์ลงไปบนผิวเคาน์เตอร์มันวาว เพียงค่อยวางลงอย่างสงบราบเรียบ ราวกับเกรงว่าผิวเรียบนั้นจะสะดุ้งตกใจ
ผมยิ้มทักทายดวงตาคู่น้อยดวงนั้น และเธอก็ยิ้มตอบกลับมา
“คุณลุงกินอะไรเหรอ??” เสียงนั้นสดใสดั่งระฆังเงิน
ผมหันมามองสิ่งที่ไหลวนอยู่ในแก้วเบื้องหน้า เด็กคนนี้ถามด้วยความเดียงสา เป็นครั้งแรกที่ตอบออกไปยากเย็นเหลือเกิน บาร์เทนเดอร์หนุ่มยิ้มเสมองมาทางผม เพียงเดินไปหาเด็กน้อยผู้มาเยือนรายใหม่อย่างสงบงัน
“คุณลุงเขากินน้ำเก๊กฮวยอยู่ครับ หนูจะรับสักแก้วมั้ย?”
มันเข้าใจตอบ และเข้าใจถามในเวลาเดียวกัน เด็กน้อยยิ้มพยักหน้าหมายถึงคำตอบตกลงตามภาษาสากลที่คนทุกคนเข้าใจ
