ดอกชบากลีบขาวอมชมพู่บานรับแสงแดดยามเช้า เสียงระฆังตีบอกเวลาเข้าเรียน ‘ก๊องๆ’ เด็กในเครื่องแบบวิ่งไปยังหน้าเสาธง ร้องเพลงประจำชาติและ ท่องจำคุณธรรมตามกันและกัน จากนั้นเดินตามกันเป็นแถวเข้าห้องเรียน
เด็กหญิง : ก้มมองในช่องลิ้นชักของเธอ
มันเป็นกล่องดินสอ ลายจระเข้ "ใครกันนะ?" เธอสงสัย และหันมองไปรอบๆ และมองกล่องดินสอใหม่เอี่ยม คิดไม่ออกว่าจระเข้มีความน่ารักตรงไหน สรุปเอาเองว่า คนเลือกต้องเป็นเด็กผู้ชายแน่ๆ
เด็กชาย : อมยิ้มกับตัวเอง ‘ผลงานฉัน’ บอกกับตัวเอง และแอบมองเธอ ‘มันน่ารักใช่มั้ยละ – เจ้าจระเข้ตัวนั้น’ เด็กชายคิดต่อ
เด็กหญิง : แอบเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องเดียวกับเธอ เธอไม่แน่ใจ และ ‘ช่างมันเธอ’ เธอคิด และปล่อยเจ้าจระเข้สีเขียวนั่นในความมืดใต้โต๊ะเธอ
เช้าอีกวัน ดอกชบาสีชมพู บานอีกครั้ง และคล้ายกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เสียงระฆังเรียกเข้าแถว เสียงร้องเพลงชาติ คำท่องสำหรับเด็ก และ ผู้ใหญ่มีหน้าที่ฟัง – แต่ไม่ปฏิบัติตาม
จากนั้นการเดินแถวอย่างเช่นเคย เหมือนๆทุกวัน
เด็กหญิง : อย่างเช่นเคย แต่คราวนี้มีซองกระดาษแซมจดหมาย ลายมือไม่ค่อยน่าอ่านเท่าไรนัก แต่ไม่ยากเกินความสามารถของเธอ
"เราแอบชอบเธออยู่" เธอหัวร่อ และน้ำตาซึมตกใน ‘อะไรบันดาลให้เรื่องนี้เกิดกับเธอ’ เธอหันไปมองเด็กชายที่เธอสงสัย สีหน้าของเด็กชายเป็นคำตอบกลายๆว่า
‘ชัวร์ ผลงานฉันเองที่รัก’
เด็กชาย : อมยิ้มและคิดว่า สารที่ส่งเกิดผลแล้ว และเขาผิดหวังเมื่อเธอไม่ตอบสนองเท่าที่วาดหวัง
เสียงระฆังดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเวลาพักกลางวัน เด็กวิ่งออกจากห้องไปกินอาหาร เป็นอาหารที่เตรียมมาจากบ้าน มีปิ่นโต กล่องข้าว และถุงขนม แต่…
เด็กหญิง : "ใครขโมยกล่องข้าวของหนูไปละนี่?" เธอบ่น และร้องไห้ – เป็นขั้นตอนสู่ความสำเร็จที่พอนึกได้ในวัยขณะนั้น
ตกเย็น ดอกชบายังคงบานอยู่ และ แม่ของเด็กหญิงมารับ เธอบอกเรื่องเมื่อกลางวันให้แม่ของเธอฟัง แม่ของเธอเป็นฟืนเป็นไฟ ควานหาเจ้าคนร้ายให้ได้ เรื่องมาลงตรงเด็กชายเจ้าของผลงานกล่องดินสอและจดหมายน้อย
เด็กหญิง : "ทำไมเธอถึงทำอย่างนี้?" เธอถาม เด็กชาย
เด็กชาย : อึกอักอยู่พักใหญ่ และเขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินเพียงสองคน "ก็เราชอบเธอ?"
เด็กหญิงได้รับคำตอบ หายใจติดขัดไปชั่วขณะ จากนั้นอมยิ้ม พูดกับเด็กชายในระดับเสียงเดียวกัน
เด็กหญิง : "งั้นเราชอบเธอด้วยก็ได้"
เด็กชาย : ยิ้ม
เด็กหญิง : (คิดในใจ) แต่อย่าเอากล่องข้าวฉันไปซ่อนอีกนะ ไม่งั้นแกตาย…
ยามเย็น ดอกชบายังเป็นสีขาวอมชมพู และแสงแดดในยามอัสดง มีความอบอุ่นเผื่อแผ่ทุกสรรพสิ่ง ดอกชบา รอฟังเสียงระฆังในยามเช้าอย่างใจจดจ่อ
: )
|
หมายเหตุผู้เขียน : ณ รัก เป็นเรื่องแต่ง เป็นเรื่องรักเล็ก ๆ จากคำบอกเล่าจากบรรดาสหายหลายท่าน ที่มีน้ำใจแบ่งปันเรื่องราวอันอบอุ่นระหว่างชีวิตคู่ ขอบคุณที่มาของเรื่องราวทุกเรื่องมา ณ ที่แห่งนี้ ที่แห่ง ณ รัก |
