เวลาเย็น ความจริงควรเป็นเวลาเลิกงานของใครหลายคน แต่มีบ้างที่บางคนยังต้องอยู่ในที่ทำงาน ภาระหน้าที่ ภัยทางธรรมชาติ หรือความอยากส่วนตัว
เธอ : เขียน จม. ดิจิตอล หาเขา
"ตอนนี้ถึงบ้านแล้ว วันนี้ฝนตกหนัก คุณคงกลับดึกสินะ"
เขา : อ่าน จม. ของเธอ ครุ่นคิด นั่นสินะ ฝนตกหนักแบบนี้ ทางเข้าบ้านคงน้ำท่วม รอให้น้ำลดลงหน่อยค่อยเดินเข้าบ้านดีกว่า ว่าแต่ – ระหว่างนั้น เขาจะทำอะไรดีนะ? (คิด) เขาอมยิ้ม พิมพ์ จม. ตอบเธอไป
"งั้นแวะ ดูหนังสักเรื่อง ก่อนกลับบ้านดีกว่า"
ส่งไปแล้ว – เขานั่งยิ้มกำลังคิดว่าจะดูเรื่องอะไรดีนะ นานเหมือนกันจนเขานึกได้ว่าจะดูเรื่องอะไร จม. ของเธอก็ตอบกลับมา ถ้อยความแสนสั้น
เธอ : "ตามใจ"
เขา : อ่านข้อความสั้นๆ นั้นอย่างเนิ่นนาน เป็นคำสั้นๆที่ใช้เวลาอ่านยาวนานสมควร เขาคิดจะตอบกลับ แต่ – ไม่
เวลาค่ำ – ไม่ดึกมากมาย
เขาเปิดประตูบ้าน เธอนั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร ทำงานของเธอ เธอมักชอบทำงานตรงนั้น เป็นมุมห้องที่เงียบสงบ เธอมองเขา และ ถามเขาว่า
เธอ : ทำไมกลับเร็วจัง หนังไม่ได้ดูเหรอ?
เขา : ก็บอกให้ตามใจไม่ใช่เหรอ
เธอ : เหรอ – แล้วตามเจอมั้ยละ?
เขา : คิดว่าเจอแล้ว
เธอ : เหรอ หิวมั้ย ฉันหิวแล้วละ
เขาและเธอทานอาหารด้วยกัน ทีวีฉายโฆษณาซ้ำซาก แต่นั่นไม่สำคัญ
…
|
หมายเหตุผู้เขียน : ณ รัก เป็นเรื่องแต่ง เป็นเรื่องรักเล็ก ๆ จากคำบอกเล่าจากบรรดาสหายหลายท่าน ที่มีน้ำใจแบ่งปันเรื่องราวอันอบอุ่นระหว่างชีวิตคู่ ขอบคุณที่มาของเรื่องราวทุกเรื่องมา ณ ที่แห่งนี้ ที่แห่ง ณ รัก |
