ห้องภาพ : น้ำตก – น้อยๆ

เมื่อหลายวันอาทิตย์ของสัปดาห์ก่อนๆ ได้มีโอกาส เดินทางไปถ่ายภาพที่สวนหลวง จะว่าไปแล้ว ถ่ายที่นี่ กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ยังคงชอบ ไม่รู้สึกเบื่อ

…

มันก็น่าแปลกเหมือนกัน ทั้งๆที่มันก็มีไม่กี่จุด กี่มุมที่เราได้ถ่าย ภาพบางภาพถ่ายซ้ำไปมาอยู่ตรงจุดเดิมๆ แต่มันก็เป็นการถ่ายออกมาที่ต่างเวลาออกไป

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ได้ตั้งใจถ่ายตรงสวนน้ำตกเป็นพิเศษ ไม่มีขาตั้งกล้อง มีแต่ลำแข้งของตัวเองและสองมือ ภาพออกมาอาจเบลอไปนิด แต่ความชุ่มเย็นของสายน้ำนั้น ไม่ได้ถูกลดทอนด้วยอาการเบลอของภาพเลย ไม่เชื่อก็ค่อยๆ ดูกันไปก็แล้วกัลล์ : )

น้ำตกในสวนมีสองชั้น ตรงที่ถ่ายมานี้เป็นชั้นแรก เป็นจุดต่างระดับน้ำเล็กๆเท่านั้น ได้ภาพมาก็หลายมุม

ภาพนี้ชอบมาก เพราะเหมือนกับตัวเรา ที่ยืนคอยมองการไหลไปของสายน้ำ ได้สัมผัสกระเซ็นเย็นของปอยละอองน้ำที่หล่นลงมากระทบกับโขดหินที่จัดเรียงกันโดยไม่เป็นธรรมชาติ

มันเป็นใบไม้ที่ติดค้าง ไร้อาการไหวใด เพราะน้ำเล็กน้อยเท่านั้นที่สัมผัสกลีบใบเหลืองอ่อนของมัน อีกไม่นานมันก็คงจะเริ่มเป็นสีน้ำตาลแก่ เพราะกาลเวลาก็ทำลายความสดชื่นไปเรื่อยๆ ในแต่ละวินาที นาที หลายชั่วโมง จนในวันหนึ่ง มันจึงย่อยสลายกลายเป็นผงธุลีเดียวกับพื้นแผ่นดิน

ภาพนี้เป็นภาพรวมก่อนจะเดินขึ้นไปยลความเย็นที่ชั้นสอง (ชั้นสุดท้าย)

พื้นทางเดินกลับมีความเขียนชื้นครอบคลุม ยิ่งทำให้สบายตา สบายใจ และได้ถือโอกาศ สูดรับอากาศดีๆ ให้เต็มปอด และค่อยก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ผ่านวันเวลา ที่เคี่ยวกร่ำหัวใจ

เห็นภาพน้ำตกชั้นสองแต่ไกลๆ

ภาพนี้ออกเบลอ อย่างที่ว่า แต่เย็นได้ใจ มิใช่น้อย : )

อีกภาพ

ชอบหินก้อนนั้นมาก ดูแล้วสงบดี

ห่างออกมาอีกหน่อย

ไม่รู้จะอธิบายอะไรในภาพแล้วละ : )

พักสายตากันเมาคลื่น : )

ภาพสุดท้าย ประจำ ชุดน้ำตก น้อยๆ หวังว่าคงไม่เปียกปอนกันไปซะหมดนะครับ : )