กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว
ยังมีคนสองคน เกาะสองเกาะ บนเกาะนั้นว่างเปล่า และความต้องการของคนคือ
อยากเติมเต็ม
คนหนึ่งคนอยู่บนเกาะหนึ่งเกาะ และคนอีกหนึ่งคนอยู่บนเกาะอีกหนึ่งเกาะ และบนเกาะมีเพียงคนหนึ่งคน ส่วนอีกหนึ่งคนก็อยู่อีกเกาะ
เกาะเกาะหนึ่งอยู่กลางทะเล และอีกเกาะหนึ่งก็อยู่กลางทะเล นั่นแสดงว่า ในทะเลตรงกลาง มีเกาะสองเกาะ และในกลางทะเลอีกเช่นกัน มีคนสองคน คนทั้งสองอยู่บนเกาะคนละเกาะ
คืนหนึ่ง อากาศร้อน และมีอาการไข้เล็กน้อย นับจากเมื่อวานและเมื่อกลางวัน นี่นับว่าดีมากมายสำหรับที่ผ่านมา
WACOM มีมาได้สักพัก แต่ยังไม่ได้หัดใช้จริงๆจังๆ จะว่าไปแล้ว มันช่วยอะไรได้เยอะเหมือนกัน ซึ่งจะว่าไปแล้ว ผมชอบการเขียนด้วยดินสอหรือปากกาบนกระดาษมากกว่า แต่การลองเขียนกับสิ่งๆนี้ มันก็ได้ความรู้สึกอีกแบบ
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
ในขณะที่คุณอากำลังจะเริ่มอ่านนิทานให้หลานรักฟัง
“คุณอาคะ?”
“ทำไมหรือครับ”
“หนูง่วงนอนแล้ว”
“แต่อาเพิ่งเริ่มเรื่องเองนะ”
“ก็หนูง่วงนี่คะ”
“แต่อายังไม่ง่วงนี่” คุณอาเริ่มงอแง หลานสาวถอนหายใจทำท่าเหนื่อยหน่าย
“งั้นหนูเล่านิทานให้อาฟังดีมั้ย”
“แล้วแต่ท่านหญิงจะกรุณาผู้ต้อยต่ำขอรับ”
หลานสาวหัวเราะคิกคัก จากนั้นกางหนังสือนิทานออก เธอค่อยๆอ่านตัวหนังสือเหล่านั้นอย่างช้าๆ ทีละบรรทัด
กาลครั้งหนึ่ง…
ยังมีเมืองๆหนึ่ง
ในเมืองๆนั้น ยังมีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง เป็นหมู่บ้านที่มีแต่คนขยันขันแข็งทำมาหากิน
และในหมู่บ้านนั้น ก็ยังมีเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
เป็นเด็กผู้ชายที่ในวันหนึ่งวันใดสักวันนี่ละ เขาได้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง เด็กผู้ชายหนึ่งคนนี้เดินทางซัดเซพเนจรไปตามร้านค้าบ้านเรือน เขาเดินไปเรื่อยๆและไปหยุดอยู่ตรงสวนกลางหมู่บ้าน และเขาก็ล้มตัวลงนอน ใบหน้าเขายิ้มเล็กน้อย หลับตา และวันนั้นเอง ผู้คนทั่วหมู่บ้านต่างขนานนามเด็กชายผู้นั้นว่า
‘เจ้าหนูนิทรา’
นิทานสามจุด : แมวดำบนโลกใบขาว
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
“ทำไมต้องนานมาแล้วด้วยคะ คุณอา” เจ้าหลานสาววัยกำลังช่างถามเกิดสงสัย
“อืมม์ อาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไม? มันสำคัญด้วยเหรอ?” คุณอาถามเจ้าหลานสาว
“อะไรคือความสำคัญคะคุณอา?” หลานสาวถามกลับแทนคำตอบที่คุณอาต้องการ
คุณอาเอียงคอเล็กน้อย ใช้นิ้วเกาคางทั้งๆที่ไม่รู้สึกว่ามีอาการคัน จากนั้นจึงยื่นมือทั้งสองข้างออก เพื่ออุ่มเจ้าหลานสาวช่างซักขึ้น
กอดเธอ
“เหมื่อนกับที่อารักหลานไงครับ-นี่ละ สำคัญ”
หลานสาวทำหน้าฉงน เอียงคอครุ่นคิด แล้วดวงตากลมโตก็ฉายประกายแวววาว ประกอบรับกับรอยยิ้มน่ารัก
“เอาล่ะ -เมื่อครู่อาว่ายังไงแล้วนะ?”
“อาว่า กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วคะ”
-๐-
กาลครั้งหนึ่งนานพอดูเหมือนกัน – แต่นั่นไม่สำคัญหรอกว่ามันนานขนาดไหน ยังมีเจ้าแมวดำตัวหนึ่ง ถือกำเนิดมาอย่างลึกลับ
คล้ายกับว่ามีใครบางคนร่ายมนต์ และแกว่งไม้วิเศษไปมา จากนั้นตะโกนร้องคำว่า “โอมเพี้ยง!”
แล้วเสียง ‘ปิ๊ง!’ ก็ดังติดตามมา จากนั้นก็พลันปรากฏแมวสีดำตัวหนึ่ง บนลูกกลมๆใบสีขาวลูกหนึ่ง และมันนั่งสงสัยตัวเองอยู่ เนิ่นนานเหลือเกินกว่าที่เจ้าแมวจะรู้สึก อยากจะกล่าวอะไรออกมาบ้าง
“เฮ้ย! นี่มันอะไรกัน?” เจ้าแมวสีดำตัวนั้นสงสัย
กาล- ครั้งหนึ่ง นานมากแล้ว
เชื่อเถอะว่านานมากพอสมควรให้คนหลงลืม ที่เหลือจดจำได้ก็มีน้อยจนไม่ได้ถือเอาเป็นประเด็นสลักสำคัญ
ก้าวรอก้าว bookblogstorage กระบี่ไร้ยางอาย
