memo : ยุงกัด

 

27-08-2552

เมื่อไม่นานมานี้ ผมโดนยุงตัวหนึ่งกัด

มันกัดโดยที่ผมแทบไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนสูบเลือดอยู่  ผมอาจรู้สึกตัวสักนิดก็ได้หากผมไม่ได้สนใจบางสิ่งบางอย่างตรงหน้าอย่างมาก เพราะความสนใจอย่างมากมายนั้น ทำให้ความเจ็บเล็กน้อยนั้นถูกละเลย

 

กาแฟร้อน : เหรียญบนหลังเต่า

 

“พ่อคะ..ทำไมมีเหรียญล่ะ?” เสียงของเด็กผู้หญิงถามหาคำตอบต่อผู้เป็นบิดา ขณะมือน้อยๆชี้นำสายตาไปยังต้นตอแห่งคำถาม ผู้เป็นพ่อชะเง้อมองแล้วตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แทบไม่มีอารมณ์อันใดในน้ำเสียงนั้น

“เพราะมันไม่ยอมขยับนะสิ”

คำตอบสั้นได้ใจความชัดเจน และผมไม่แน่ใจว่าเด็กผู้หญิงเข้าใจความหมายที่คนเป็นพ่อต้องการบอกออกมาหรือเปล่า ผมอาจเดาเอาเองว่าเธอคงเข้าใจ อย่างน้อยผู้ใหญ่มักคิดอย่างนั้น และเด็กคนนั้นก็เริ่มตั้งคำถามที่น่าสนใจในความเห็นของผม

 

memo : ฟ้าเย็น-แต่อบอุ่น

 

คนเรา- อาจบางครั้งรู้สึกว่าตัวตนนั้นใหญ่โตมากมายในขณะเวลาหนึ่งเมื่ออยู่ในพื้นที่หนึ่ง และมีบ้างที่หลุบเล็กลงเมื่อสภาวะปัจจัยหลายสิ่งเคลื่อนไหว กลายเป็นเท่าเทียม ไม่มีขนาดแตกต่างจากสิ่งรายข้าง

นิทานสามจุด : แก้วก็คือแก้ว

กาลครั้งหนึ่ง — นานมากแล้ว/หรืออาจไม่ค่อยนานเท่าที่ควร

ยังมีแก้วใบหนึ่ง

บางวันมันก็เป็นแก้วน้ำเปล่า น้ำธรรมดาไม่ร้อนไม่เย็น บางครั้งเป็นน้ำอุ่น มีไอน้ำเล็กๆมาเกาะที่ปากของมัน และบางครั้งมันก็กลายเป็นแก้วน้ำเย็น มักมีหยดน้ำเกาะภายนอก มีก้อนน้ำที่แข็งตัวลอยพลิกไปมาภายในตัวมัน น้ำแข็งลอยเย็นใจ แต่มันก็ค่อยๆละลาย

แก้วน้ำคุยกับน้ำแข็งบ้าง “เธอมาจากไหน?” หรือ “ทำไมเธอจึงไม่เหมือนน้ำธรรมดา?”