momo : โกโก้ร้อน : ปาดๆป้ายๆ (๑)

เท่าที่ความจำ-อำนวย เหมือนนานมาแล้วที่ไม่ได้เขียนรูปลงสี (น้ำ)ฃ

มีทั้งเหตุผลและข้อแก้ตัว แน่นอน ไม่อยากเอ่ยถึง วันนี้หลังเลิกงาน นั่งเขียนรูปเล่นๆ โชคดีเปิดลิ้นชักมา เจอกล่องสีน้ำ กับสมุดที่เป็นกระดาษวาดรูป

มีทั้งความลืม และไม่อยากค้นหาที่มา เลยลองเอามานั่งเขียนรูปซะเลย เวลาปติมักทำหลายอย่าง เขียนรูปก็เป็นอีกอยากนอกเหนือจากการอ่านหนังสือ บ้างก็เขียนๆเขี่ยๆไปไม่ให้มือมันว่าง เพราะเวลามันว่างก็มักชอบเอาไปเกาหัว –สงสัย (นั่นละสาเหตุของอาการช่างคิด)

ภาพที่ชอบวาดส่วนใหญ่ ไม่รู้เป็นยังไง มักเป็นคนหลับตา และอมยิ้มเล็กๆ ดูมีความสุขดี เคยวาดรูปหน้าคนอมยิ้มเต็มหน้ากระดาษเลย วาดแล้วมันเพลินดี เห็นคนยิ้มเต็มหน้ากระดาษแล้วมันสบายใจ ปลอดโปร่ง

ไม่ค่อยวาดอะไรที่มันเหมือนจริง เพราะความสามารถไปถึง และ เก่งไม่พอ (แล้วมันต่างกับตอนแรกตรงไหนวะ)

สีน้ำ เป็นสีที่ให้ความรู้สึกถึงความฉ่ำ – เป็นคนชอบความชุ่มชื่นกระมัง เลยชอบสีน้ำ เคยลองกับพวกอื่นแล้วแต่ไม่ชอบ ชอบตรงที่ว่า พอกระดาษชุ่มน้ำแล้ว เราก็หยอดสีมันลงไป แล้วมันก็แตกกระจายเป็นสายๆ ซึมและผสานกับสีอื่นๆ ในส่วนที่สีที่ลงก่อนนั้นแห้งแล้ว มันก็เป็นชั้น เพราะควาใสของมันนี่ละ ทำให้มองเห็นสีที่เราทาไปก่อนหน้านั้นด้วย มันจึงเหมือนมีเรื่องราวเก่าใหม่ซ้อนทับกันอยู่

ภาพนี้กำลังลองดู – เพราะไม่ได้เขียนมานานเลยขอลองดูหน่อย นึกไม่ออกว่าเมื่อก่อนเราเขียนและลงสีอย่างไร

ใครว่าของแบบนี้มันไม่ลืม นี่ละ -เจอกับตัวเอง ไม่สิ มันเป็นความรู้สึกมากกว่า ที่เราลืมไป ไม่ใช่วิธี

ความรู้สึกที่ว่า เมื่อไรควรหยอดสี เท่าไรถึงพอดี นี่มากไป สีมันเริ่มผสมตีกันจนเน่า ชีวิตเรามันเหมือนสีน้ำ  ความจำเก่าๆ มันก็ถูกทับซ้อนด้วยประสบการณ์ใหม่ๆ สีสดใหม่ ทำอย่างไรเราถึงไม่ให้มันทับถมจนเลือนหาย

ภาพผู้หญิงคนนี้ก็ลองอีกเหมือนกัน เป็นแบบเขียนสดโดยไม่ต้องร่างเส้นดินสอ เขียนแบบนี้ต้องมีภาพร่างเอาไว้ในใจ  มองบนกระดาษ แล้วค่อยๆ ป้ายสีลงไป ส่วไหนหน้า เนื้อเสื้อผ้าตาและผม

เธอเป็นใครงั้นเหรอ ?

เราก็ไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่า ดูเธออมยิ้มเล็กๆ เหมือนกำลังสุขใจกับเรื่องธรรมดาสามัญบางเรื่อง ความสุขเล็กๆ ไม่มากไม่มายจนถึงกับต้องกระโดดโลดเต้นยินดี มือเธอทำท่าเหมือนกำลังถืออะไรบางอย่าง

แรกนั้น – คิดว่าน่าจะถือถ้วยกาแฟ โกโก้ หรืออาจเป็นปากกา ดินสอ หมุนไปมาแบบที่เคยเห็นเพื่อนคนหนึ่งชอบเล็นเวลาเธอใช้ความคิด เธอชอบหมุนปากกา แล้วมืออีกข้างหนึ่งเท้าคาง พอหยุดหมนปากกา เธอก็เอาปากกามาเกาหัว แล้วก็จรดมันลงบนกระดาษ เขียนอะไรหยุกหยิกตามประสา-เธอ

ในภาพ

มือข้างหนึ่งของเธอไม่ได้เอาเท้าคาง ทำไมนะเหรอ เพราะเธอกำลังกุมมือใครบางคนอยู่ ที่เธอกำลังยิ้มเล็กๆอยู่นี้ นะ อาจกำลังยิ้มให้กับเจ้าของมือข้างนั้นที่เธอกุมอยู่ก็เป็นได้

มีบ่อยไปที่มักชอบคิดเรื่องจากภาพที่เขียน-หรือเห็น

ภาพหนึ่งภาพมักแสดงความหมายและแปรความคิดของคนได้มากมาย ตามประสบการณ์ของแต่ละคน เหมือนกับภาพข้างล่าง

พอลองเขียนได้สักพัก ก็เลยอยากลองเขียนถึงตัวละครในเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง นึกถึงเจ้ามือกระบี่โปรยบุปผา แต่เป็นกระบี่โปรยบุปผาที่มิได้ถือกระบี่

ดูเหมือนว่ามันกำลังอยู่ท่ามกลางบุปผา สีสดสวย โอบรอบกาย

ช่วงล่างของมันที่ดูเหมือนช่วงขา จงใจให้กลืนเป็นส่วนหนึ่งส่วนดียวกับรากไม้ริมน้ำ ลากปาดมันขึ้นให้คลี่คลุมเบื้องบน เหมือนกับว่าผู้คนถูกโอบอุ้มบำรุงเลี้ยงโดยธรรมชาติ

เขียนใบหน้าด้วยปากกาหมึก เผลอลงสีใบหน้าไป โดยลืมไปว่า น่าจะลงสีใบหน้าก่อน แล้วรอให้แห้ง จึงเริ่มใช้เส้นปากกาหมึกตัดมันให้เป็นรูปใบหน้า

เขียนถึงกระบี่โปรยบุปผา – กระบี่โปรยบุปผา เฝ้ามองดูสายน้ำไหลเอื่อย รากไม้จมอยู่เบื้องล่าง เพียงเห็นใยรากเล็กๆ ไหลลู่โบยระบัดไปมา ในเบื้องล่าง มันเองยามนี้แม้แต่เงากระบี่ในจิตใจก็สูญสลายหายสิ้น เพียงในห้วงคิดยามนี้ค่อยทราบว่า ที่สมควรเรียนรู้มิใช้วิธีการร่ายรำกระบี่ มิใช่ฟาดฟันออกเพื่อทำร้ายทำลายสิ่งต่างๆที่มาดหมาย

กระบี่โปรยบุปผายามนี้ มีแต่ความคิดในการถนอมบุปผา มันเพิ่งเข้าใจ

มันเพิ่งได้เข้าใจ

เขียนถึงกระบี่โปรยบุปผาแล้ว – ‘อา’ – ต้องเขียนต้นฉบับแล้วนี่หว่า

…

หมดเวลา โกโก้ร้อนแล้ว : P