ห้องภาพ : กลีบใบ ไม้ร่ม ลมคลอ

 

 

นานเพียงใดแล้วที่ข้าพเจ้าไม่ได้ถ่ายภาพต้นไม้ – นานเหลือเกินสำหรับความเห็นข้าพเจ้า -และอาจไม่นานสำหรับใครอื่นที่มีเวลาเล็กๆน้อยๆเป็นของตัวเอง โดยมิต้องให้ใครมาใช้สอยแทน

เฮอะ!!

ข้าพเจ้ามักคำรามแบบถอนทอดใจ เฮอะ!! ระบายเฮือกหนึ่งก็คล้ายๆว่าเรื่องราวภายในตัวถูกกระแทกออก แต่ก็อีกนั้นละ มันที่ว่าก็ย้อนกลับมาซุกนอนให้ห้องใจเหมือนเคย  เอาเถอะไม่มีใครว่าแกหรอก อยากจะซุกนอนตรงไหนก็ตามสบาย ข้าพเจ้าละความคิดจากมันหันมามองภาพถ่ายเก่าๆ ที่เคยถ่ายเก็บเอาไว้เมื่อครั้งเคยว่าง

ว่าง- อ่อใช่!! ข้าพเจ้าเคยว่าง ใครๆก็ต้องเคย… มันเป็นเรื่องธรรมดา

กลีบบัวงอน-โค้ง เหมือนเด็กน้อยนอนก้มหน้า หลังโค้งสวยงามสะอาดไปอีกแบบ ดูแล้วมันสงบนิ่งดี  หลับไหลคลายกังวล ผู้คนจะมองหาได้ใส่ใจ สายลมโชยผ่านไป ก็เพียงสะกิดไหวเล็กน้อย

ขอบเส้นใบอมชมพูเรื่อ

ดอกลั่นทม ใบบัวและหยดน้ำ – มันไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เป็นเพราะผู้ถ่ายจัดฉากให้มันเป็นแบบนั้น หยิบกลีบดอกข้างเคียงมาร้อยเรียงในอ่างบัว มีหยดน้ำหยดน้อย คอยสะท้อนความใสนิ่งของสิ่งต่างๆรอบข้าง 

หลืบเงาบัว – ซ้อนลายสลับ ขับเน้นคมแดด

ใบไม้สีแดง เพราะความแห้งกรอบ บอบบางยามที่แสงแดดทาบผ่าน ปรากฏรายริ้วแตกแขนงสาขา ปลาย-ชาย เว้าเว้นเป็นช่องว่าง มลายหายเพราะกาลเวลาทำหน้าที่

วังวนที่ชุ่มเย็น ใครเห็นแม้-งงงวย แต่ลองได้กระโจนโดดใส่

คงติดใจไม่อาจผละห่าง

…

ลอยคอ-กลางคลื่นไหว

หมดแรง ล่มหายไปในนที

…