memo : พักรบ-สงบจิต

…

ก่อนฟ้าแดงครึ้ม สีฟ้ายามเย็นนั้นเข้มคราม

ศีรษะข้าพเจ้าหนักอึ่ง ไม่ทราบว่าภายในบรรจุสิ่งใดหนักหนา

ริมระเบียง

เพียงกองใจไว้ตรงหน้า ความคิดปลดปลงลงห้วงขณะ

ให้สิ่งต่างๆสะท้อนอย่างควรจะเป็น

ลมครวญระใบหู เย็นรื่น ณ แห่งนั้น

หัวใจหม่นหมองเบื้องหน้า คล้ายถูกชำระ

ความคิดขุ่นระคาย ประหนึ่งกองตะกอนนอนสงบ

รับรู้การเคลื่อนผ่านของลมหายใจ

…

จากแห่งใด ไปยังแห่งใด

เดินทางผ่านพ้นห้วงหนึ่งใช้เวลาเนิ่นนาน

อุ่นเล็กน้อย ณ แห่งกำเนิดเริ่มต้นและบรรจบสิ้น

…

ตระเตรียมเคลื่อนไหวระลอกใหม่

ยังคงดำเนินต่อไปอย่างนั้น

เชื่องช้า เย็นและอุ่น

…

บางครั้งหลงลืมไปว่าได้ถอดใจวางไว้เบื้องหน้า

เมื่อมีลมสายหนึ่งโบยพัดมา

ใจก็ปลิวลอย

ล่องเล่นโผนพริ้วระเริงจนหวาดเสียว

…

เมฆาขุ่นครามแปรเปลี่ยนเป็นลอนคลื่น

คลี่คลายม้วนคลุมวรุณแซมแดงทอร้อยให้ชอกช้ำ

อัญมณีฟ้าพร่างพรมลง

หัวใจนั้นยังลิ้วลอยล้อกระแสไม่หยุดหย่อน

โบกมือเรียกคืนกลับ

หากแต่น้ำเสียงขาดหาย

ฟ้าคำรามร้อง เสียงและแสงแปลบปลาบ

ดวงใจสะท้านหนึ่งคราด้วยอาการตระหนก

โผลอยกลับมายังแห่งหนที่จากมา

…

“เจ้าเกรงกลัวอันใดเล่า”

เขาถามเจ้าดวงใจ

“ข้าพเจ้าเกรงกลัวแสงวาบ เสียงคำรามเกรี้ยวกราดนั้น”

เจ้าดวงใจเพ้อรำพึง

“หากแต่วรุณชุ่มเย็นมลายความหมองมัว”

ดวงใจกล่าวต่อขณะนั้นตั้งท่าลอยท่องย้อนคืนนภาฟ้า

เจ้าของดวงใจยื่นมือออกคล้ายต้องการหยุดยั้ง

…

เปล่าเลย

เขาหยิบความคิดส่งให้ดวงใจ

จากนั้นกลับมา ณ จุดบังเกิดและบรรจบของ

…

ห้วงลมหายใจ

…