เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา ให้ต้องโยกย้ายตัวเองไปช่วยงานกิจกรรมมหาลัยเดิม ด้วยคำขอความช่วยเหลือจากสหายเก่าก่อน
ขณะนั้นเวลาเย็นแล้ว หลบความยุ่งเหยิงของกองกระดาษ เหล่ารุ่นน้องที่งุ่นง่านกับหน้าที่ตัวเอง พบเจอนักศึกษาผู้หนึ่ง นั่งโปรยอารมณ์อยู่บนดาดฟ้าอาคาร กีตาร์หนึ่งตัว ใจหนึ่งดวง บรรจงอภิรมณ์บรรยากาศในกาลอัสดง ไม่อาจหาญจะคาดเดาถึงความสุขผู้คนขณะนั้น
อาจเป็นได้ว่า – ขณะนั้น ผู้คนกำลังบรรเลงเป็นเหงาเศร้าสร้อย
อาจเป็นได้ว่า – ขณะนั้น ผู้คนกำลังบรรเลงเพลงคึกคักฮึกโหม เผาผลาญยามเย็นด้วยสำเนียงเร่าร้อน
อาจเป็นได้ว่า – ขณะนั้น ผู้คนกำลังนั่งครุ่นคิดถึงวิธีบรรเลง เพียงนั่งคลำเครื่องเล่นอย่างงุงงง
ผู้เฝ้ามองในระยะไกล ทำได้เพียง “คาดเดา” เงาดำที่ย้อนแสงมากระทบตานั้น และตั้งข้อหาต่างๆนานา เพื่อฆาตกรรมความว่างเปล่าในห้วงสมอง ถมความคิดหนึ่ง ให้บิดเบือนอำพลางความคิดหนึ่ง
เพื่ออันใด?
ประโลมใจ ผ่อนคลายความเครียดเค้นที่ขึงตึง
ให้สมใจ ให้ชอบใจ ให้เป็นไปดั่งใจ
ถูกแล้วหรือ?
ที่เราบำรุงใจ ด้วย จินตนารมณ์
มิได้ชื่นชมว่าสิ่งนี้เป็นเช่นนั้น สิ่งนั้นเป็นเช่นนี้ ประกอบก่อร่างในเวลาหนึ่ง เพื่อสลายกลายเปลี่ยนในอีกเวลาหนึ่ง
…
