
-1-
ไกลใกล้เพียงใจมอง ต่ำสูงล้วนไร้ความหมาย
มีเพียงใจ มีเพียงจิต ที่คิดกำหนด
.
.
-2-
แม้จะโดดเดี่ยวและถูกแผดเผาด้วยแสงแดด
ประกายพรายของความใสสะอาดก็งามตามิใช่หรือ
แล้วคนเราจะถดถ้อต่อการทำความดีไปใย
.
.
-3-
จึงเป็นผิวน้ำที่นิ่งสงบเท่านั้น ที่สามารถสะท้อนสิ่งต่างๆรายรอบ
สิ่งต่างๆที่สะท้อนออกมาล้วนคมชัด และ ตามจริง
.
.
-4-
จากที่สูงล้วนดิ่งลงสู่ที่ต่ำเป็นธรรมชาติ
ธรรมชาติของน้ำกำเนิดอย่างแผ่วเบาเชื่องช้า
สู่เบื้องสูง และ สร้างเนื้อตัวตน
ทิ้งร่างลงสู่ถิ่นกำเนิดอย่างไร้สิ่งต้านทาน
หวนสู่วัฏจักรความไร้ตัวตน อีกครา
.
.
-5-
ผลิใบซ้อนทับกันไปมา เหลือมริ้วใบไปมาเพื่อแบ่งปันแสงแดด
ยิ่งมีมากย่อมต้องแบ่งปันให้มาก
มีมากแบ่งปันน้อยลงย่อมขัดต่อวิถีธรรมชาติ
.
.
-6-
ผู้ที่คิดจะให้ร่มเงาผู้อื่น ย่อมหลีกไม่พ้นต้องพบเจอความร้อนของเปลวแดด
แต่หากไม่มีคนเหล่านี้ สุดท้ายทุกคนจะโดนแผดเผา และเราจะไม่เหลืออะไรเลย
.
.
-7-
ธรรมชาติไม่เคยเกลียดกันเอง มีเพียงแต่กระทำต่อกันด้วยหลักของฟ้า
ก่อกำเนิด เลี้ยงดูโอบอุ้ม แบ่งปันและดับสิ้นไปตามกาล
ผู้คนเล่า.. เอาแต่โกรธเกลียดกันจักได้ประโยชน์อันใด
หากแต่ศัตรูที่แท้จริงนั้นคือ
“อวิชาและโมหะ” หาใช่เป็นผู้คนไม่
…




.
.
.
.
.
.
.
.