ขลานาคิม (๑) : นาร์ซิลซัสกับโกล์มุนด์

เมื่อพระอาทิตย์คล้อยตัวอัสดง ลำแดดยามเย็นมักมีสีแดงอบอุ่น เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเคลื่อนตัวผ่านทางเดินกรวดแคบๆ สองข้างระหว่างทางเดินขนาบไปด้วยความเขียวของทิวต้นไทรขนาดแคระ ตลอดแนวเห็นเพียงเงาไม้และกิ่งแห้ง มีเพียงหลังคาเรือนโผล่พ้นเป็นไรๆ

เด็กหนุ่มสืบเท้าอย่างเร่งรีบ วกเลี้ยวตามเส้นทางอย่างคล่องแคล่ว ราวกับว่าสามารถหลับตาเดินได้ พ้นแนวไม้จึงพบเห็นเรือนหลังเล็ก ปลูกด้วยไม้ทั้งหลังยกพื้นไม่สูงมากนัก มองรอดออกไปตามช่องใต้ถุนพบว่าเป็นเรือนไม้ปลูกริมแม่น้ำ

ผิวน้ำสะท้อนเงาแดดเป็นประกายระยับจนเด็กหนุ่มต้องหรี่ตา ชานไม้ที่ยื่นออกไปติดริมน้ำยามนี้พบเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก เธอพักร่างที่เสาเรือนในตำแหน่งที่เปลี่ยนระดับระหว่างพื้นเรือนกับพื้นชานที่ยื่นออกไปนอกชายคา ถัดจากร่างนั้นมีหนังสือสามสี่เล่มข้างกาย

“ขลา…” เด็กหนุ่มร้องทัก ผู้เป็นเจ้าของนามผละความสนใจจากหนังสือในมือ ยิ้มของเธอสะท้อนในแววตาเด็กหนุ่ม เธอไม่ได้ขยับเคลื่อนไหวอันใด เพียงยิ้มและสงบร่างอยู่เพียงเท่านั้น จนเมื่อเด็กหนุ่มขึ้นเรือนข้าวของที่พกติดตัวมาถูกวางทิ้งไว้ที่พื้น จากนั้นจึงสืบเท้ามาหาเด็กหญิง

“วันนี้มาเร็วจัง” ผู้เป็นเจ้าของเรือนกล่าวอย่างช้า และชัดเจน
“อืมม์”เด็กหนุ่มตอบขณะทิ้งตัวลงด้านข้าง

ทั้งคู่มองออกไปด้านนอก ในขณะที่พระอาทิตย์กำลังลับแสงหายไปกับขอบภูเขาเบื้องหน้า ถัดจากแม่น้ำเป็นป่าครึ้ม และทิวเขาสลับแนวกันไป ที่ปลายสุดสายตาพบเห็นเหล่านกตัวเล็กบินเกาะกลุ่มเป็นฝูง พวกมันกำลังกลับบ้าน