ห้า…

ห้า… (ฉันถอนหายใจ)
อะไรใหม่ๆกำลังจะมา

ใช่… (ฉันคิดในใจ)
อะไรที่ว่า มันไม่มีจริง

มีแต่ตรงนี้ .. ที่นี่ .. เดี้ยวนี้

ห้า…(ฉันถอนหายใจ)

เรื่องในวงเล็บ(๑๐) : space bar

เคยหรือเปล่าอ่านหนังสือเล่มใหญ่ๆ ตัวหนังสือติดๆกันเป็นแถบๆ กว่าจะผ่านไปได้แต่ละหน้าเล่นเอามึนเหมือนกัน อ่านจนหมดเล่ม บางทีก็ต้องย้อนไปอ่านอีกเพราะมัวแต่มึน เลยจำเรื่องราวไม่ได้ เรื่องราวดีๆ แน่นไปไม่มีช่องว่าง ก็ทำเอามึนเหมือนกัน

เคยอ่านเรื่องบางเรื่อง เรื่องง่ายๆ สั่นๆ ไม่ยาว

ไม่ซับซ้อน อ่านแล้วสบายตา เก็บไปคิดอะไร

มากต่อมากได้

ปุ่ม spacebar บนคีย์ ไม่มีไว้สร้างตัวอักษร

แต่มีไว้สร้างที่ว่างระหว่างอักษร

เป็นปุ่มเดียวที่ไม่มีรูปบนปุ่ม ไม่มีอักษร …

ชีวิตคนเราก็เหมือนกัน ต้องมีที่ว่างเสียบ้าง
จะได้อ่านง่าย

สบายตา

…

เรื่องในวงเล็บ (๙) : ขั้นสุดท้าย

ใครคนหนึ่ง
ยืนอยู่ชั้นบนสุดของอาคารสูง

บางที เขาชอบ ชอบที่มันสูง การอยู่ที่สูงทำให้ดูเหมือนอะไรๆ ที่อยู่ข้างล่าง
เป็นสิ่งเล็กน้อยไปเลยทีเดียว ปัญหาอะไรๆ ที่ใหญ่ๆจากการมองระยะใกล้
เมื่อมองไกลๆ มองสูงๆ เราก็เห็นอะไรมากขึ้น เห็นอะไรชัดขึ้น
เห็นอะไรได้หมดจด ชัดเจนและครอบคลุมและเล็กน้อย คิดได้ว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย
ก็เรียกกำลังใจในการไขปัญหาได้ไม่น้อยทีเดียว

มอง ไปรอบๆ สิ่งต่างๆดูเหมือนกำลังแข่งกันโตแข่งกันสูง วันนี้ตึกเขาสูงสุด
พรุ่งนี้ตึกคนอื่นก็สูงกว่า วันหน้าเราก็สร้างสูงขึ้นอีก วันต่อๆไป ใครก็ไม่รู้ ก็สร้างสูงเกินหน้าเราขึ้นไปอีก

สูงไปอีก ไปอีก ไปอีก

สูงไป จนกว่าจะไม่มีพื้นที่ในแนวดิ่งจะให้สร้างเหมือนเรากำลังเล่นเกมต่อบันได

ต่อให้สูงขึ้นสูงขึ้นขั้นสุดท้ายนั้นเราพบอะไร
ขั้นสุดท้ายนั้นเราพบ

ความว่างเปล่า

เรื่องในวงเล็บ (๘) : เอาความสุขเดินทาง

ในระหว่างการเดินทาง

“ความสุขของคนเราอยู่ตรงไหนนะ”

ผมนั่งเท้าคางอยู่ริมกระจกรถ เสียงเล็กๆในโพรงสมองร้องเบาๆคล้ายตั้งคำถาม สายตาข้าพเจ้ายังหาจุดที่จะโฟกัสไม่ได้ มันยังคงลอยร่องต่อไป จำไม่ได้ว่ามันลอยผ่านอะไรไปบ้างแล้ว ผ่านคน ผ่านรถยนต์ ผ่านทุ่งนา ผ่านต้นไม้ ผ่านแม่น้ำ ผ่านร้านค้า ผ่านถนน ผ่านสะพาน ผ่านปัจจุบันมุ่งสู่ปัจจุบัน

อากาศยามเช้ามักถูกโอบกอดไปด้วยละอองหมอกมัว กลีบดอกไม้ตูมเต่ง สีสันของมันดูสดใสเพราะมีเม็ดพรายของละอองความชื้นแต้มประดับ พระอาทิตย์ทิ้งแสงแรกของวันแทงผ่านมวลอากาศออกมาเป็นลำ เมื่อทุกสิ่งพรั่งพร้อม ส่วนผสมอันงดงามของธรรมชาติก็กลั่นตัวเองเป็นสิ่งสวยงาม ให้จิตใจผู้คนได้รับรู้ถึงสำเนียงบทเพลงแห่งธรรมชาติ บทเพลงที่บรรเลงอย่างมิรู้เหนื่อย ละอองใอเย็นยามเช้าทำให้พื้นถนนเป็นสีดำเข้มมากกว่าเดิม ตามยอดหญ้าที่มีละอองน้ำเกาะอยู่ ล้วนแล้วสะท้อนแสงสางยามเช้า ดูแล้วระยับพราวพราย

รถกระบะสีขาวประดับสีข้างด้วยริ้วโคลนเลน ดูไปไม่สะอาดตาแต่ซุกซ่อนกาลอดีตที่พุ่งผ่าน เมื่อเหลือบตามองท้องฟ้า เพียงเห็นนกกระยางสีขาวกลุ่มหนึ่ง โบยบินเป็นคาราวาน ความสุขของมันอยู่ตรงไหนนะ มันบินหาความสุขอยู่รึเปล่า มันเดินทางไปหาความสุขเหมือนข้าพเจ้ารึเปล่า

” พี่จะไปเกาะช้างทำไมเหรอ ” เสียงคนขับรถถามความจริงพี่เขาแก่กว่าข้าพเจ้าเสียด้วยซ้ำ

” ผมไปทำงานนะครับ ” ผมตอบลอยๆไม่ได้มองหน้าพี่คนถามเสียด้วยซ้ำ

” โหยพี่ วันหยุดนี้ยังทำงานอีกเหรอ … ท่าทางเงินจะดีนะ ”

” ก็พอมีพอกินนะครับ … แต่ผมชอบงานที่ทำก็เลยไม่ค่อยรู้สึกเหนื่อย “

” เรียนสูงก็ได้ทำงานดีๆ เงินก็ดีนะครับพี่…ผมเนี้ยเรียนน้อยได้ขับรถไปวันๆ “

” ไม่หรอกครับ … อย่างน้อยพี่ก็ขับรถเก่งกว่าผมละ “

” นั่นสิครับ เรื่องขับรถนี่พี่ไว้ใจผมได้ “

ใช่ครับเรื่องขับรถถ้าไม่เชื่อคนขับรถจะไปเชื่อแม่ค้าได้ยังไง

” พี่มีความสุขมั้ยเวลาทำงาน “

” พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน … ทำแล้วสบายใจเขาเรียกว่าสุขรึเปล่า “

นั่นสินะ ความสุขคนเราเริ่มจากตรงนี้รึเปล่า ความเหนื่อยมันแยกส่วนจากความสุข เพราะเมื่อใหรเอาเอาความเหนื่อยมาเป็นเรื่องเดียวกับความสุข เราก็จะไม่สบายใจและความสุขก็ไม่เกิด

” พี่ครับ ” คนขับรถของผมเอ่ย

” ไงครับพี่ ” ผมตอบ

” เดี้ยวผมแวะเอาขนมที่ซื้อมาให้ลูกหน่อย … ไม่เสียเวลาพี่แน่ “

” อ้อ ครับ… ไม่เป็นไรครับผมไม่รีบ ” ผมไม่รีบจริงๆ

เมื่อล้อรถหยุดสนิทกับที่ เสียงใสๆก็ดังมากหลังบ้านพี่คนที่เป็นมืออาชีพด้านขับรถ
ลูกชายพี่คนขับเป็นเด็กพิเศษเธอเป็น… เสียงพูดของเธอออดอ้อนผู้เป็นพ่อเสียจนเรียกรอยยิ้มคนรอบข้างไปหลายยิ้มเลยทีเดียว ผมไม่เข้าใจสิ่งที่น้องเขาพูดเลย ไม่มีทางแปลสิ่งที่พูดออกมาเป็นความหมายสากลได้ ไม่เข้าใจภาษาแต่รับรู้ได้ถึงความรักระหว่างพ่อและลูก

ความสุขของคนขับรถอยู่ณ. ตรงนี้กระมัง

รอยยิ้มเล็กๆของเด็กน้อยส่งมาที่ผมเวลานั้นผมรับความสุขของสองพ่อลูกมาแล้วผมยิ้มรับความสุขนั้นอย่างเต็มใจและคงหาโอกาสส่งต่อความสุขครั้งนี้ให้อีกหลายคนอีกหลายชีวิต

…

ความสุขคนเราอยู่ที่การเปิดรับความสุขของคนอื่นด้วยรึเปล่านะ

นี่ไม่ใช่คำตอบสุดท้าย
และไม่ใช่คำถามสุดท้าย

ข้าพเจ้าทิ้งกระเป๋าลงพื้นเหยียดแขนชูขึ้น มองไปแล้วเหมือนคนกำลังแบกท้องฟ้า คำตอบเรื่องความสุขนั้นไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง ความสุขนั้นเรียงรายทั่วไป บางครั้งการหาความสุขอาจเป็นความคิดที่ผิดในความคิดข้าพเจ้าตอนนี้แล้ว เราควรพาความสุขเดินทางไปกับเราด้วยถึงจะถูก ฮ่า.. ข้าพเจ้าถอนหายใจ เหวี่ยงกระเป๋าพาดบ่า ตอกรองเท้าที่เปื้อนฝุ่นกับพื้นคอนกรีตบริเวณนั้น เตะเท้าออกเบื้องหน้า ความสุขกอดคอข้าพเจ้าตามไปเช่นเดียวกัน ข้าพเจ้าพาความสุขเดินทาง มิได้เดินทางไปหาความสุข

เรื่องในวงเล็บ (๗) : เดินทาง

…

หลายคน – เดินทางเพราะ – หน้าที่การงาน

เหตุผล – เพราะเบื่อหน่าย – พื้นที่แวดล้อมเดิม

ไปแล้วไปลับ – ไม่กลับมา – ณ. แห่งเดิม

หลายคนใฝ่หา – เรื่องราว แปลงใหม่ – ซับซ้อน

เพื่อศึกษา – เพื่อลึกซึ้งถึง – ณ. สถานใหม่

ณ. แห่งที่ใหม่ – ในลึกๆแล้ว – ความสัมพันธ์ – พื้นที่เดิม

ณ. แห่งที่ใหม่ – ในลึกๆแล้ว – ห่วงหา – พื้นที่เดิม

ณ. แห่งที่เดิม – อาลัย – การจากไป

ทุกก้าวที่เดินทาง – ที่ใหม่ – ที่เก่า

ล้วนแล้วเป็นภาพที่แปรเปลี่ยน – ใหม่ – เก่า

ล้วนแล้วเหมือนเดิม – ทั้งสิ้น – ในรูป

หากแต่ – ในนาม – ไม่ว่าแห่งใหม่แห่งเก่า

ล้วนแล้ว – มีความใหม่ซ้อนทับอยู่ตลอด – เวลา

เวลาหมุนเวียนเปลี่ยนตลอด – ความคงเดิม – ไม่มีจริง

แม้นอยู่นิ่ง – แม้นเห็นว่านิ่ง – ก็ยังเคลื่อนไหว

ทั่วทั้งมวล – บนโลกแห่งนี้ – ล้วนแล้วเคลื่อนไหว

ล้วนแล้วเดินทาง – โดยอาศัยพาหะ – แห่งเวลา

ต้านทานไม่อยู่ – กฎ. ของเวลา – ต้องเดินตลอด

กฎ. ของคน – เดินอย่างไร – เดินทางอย่างไร

เดินทางอย่างไร

เรื่องในวงเล็บ (๖) : สดชื่น

ณ. หาดทรายสีขาว
น้ำทะเลสีเขียว ทิวไม้โยกไหวไปมา ตามจังหวะของ ลมทะเล เงาไม้เคลื่อนไหวไปมาตามจังหวะดังกล่าว ใอเย็นจากเกล็ดของระอองน้ำที่เกิดจากการตีม้วนของเกลียวน้ำทะเลสีเขียวกับ เม็ดทรายสีขาวละเอียดที่ทอดยาวสุดสายตา…

ณ. ปลายสุดของสายตา
ห่างออกไปจากสิ่งเย็นๆที่เคลื่อนใหวไปมาระหว่างขาทั้งสองข้าง ความเย็นของเกลียวคลื่น บำบัดความ ตึงเมื่อยของกล้ามเนื้อ… ยิ่งมองห่างออกไป ยิ่งพบว่าสิ่งที่เคลื่อนไหวใกล้ตานั้น บัดนี้หยุดนิ่งสนิท

ณ. ตรงจุดที่สายตา
ไม่มีความสามารถแยกแยะรายละเอียดของผิวลอน ระยับ ไปด้วย แสงสะท้อนแห่งท้องทะเล มรกต… สัมผัสได้เพียง ตัวตนอันบอบบางของ สายลมทะเล …

ณ. จิตใจของมนุษย์ผู้หนึ่ง
แม้เพียงได้นึกถึงธรรมชาติ อันแสนงาม หาได้ย่างตน พ้น ซึ่งสถานแห่งการงานไม่ แค่นั้น ได้แค่เพียง ส่งจิตใจ ให้ร่องลอยไป สู่ ณ. ปลายแห่งสายลมเย็น ประหนึ่งแค่นึกถึง สิ่งเหล่านั้น ดวงใจก็เย็นเยือก ฉาบเคลือบไปด้วยความชุ่มชื้น แห่งจินตนาการตน…

ณ. สถานหนึ่งแห่งการงาน
ผู้คนล้วนพัลวัน ไร้ระเบียบ กวดขัน เร่งร้อน โกหกพกลม ปนเป ไปด้วยเล่ห์กลอุบาย ความหยาบคาย หลายหลากไม่เคยหยุด เรียบราบให้พักคลาย ยังให้ดวงจิต มืดมน พิกลไป บัดนี้ ณ. ที่แห่งใจ หาทางสงบยากแท้

ณ. จิตใจของมนุษย์ผู้เดิม
ผ่อนคลายสายตา นำพาตัวและตน ข้ามพ้น ความหม่นมัวแห่งสถาน ข้ามผ่าน ร้านสะดวกซื้อ ควักเงินออกมา คว้าเอาน้ำอัดลมหนึ่งกระป๋อง ส่งเงิน รับ เงินทอน ผ่อนคลายหายใจขึ้น หายใจเข้าลึกจนสุดขีด โลหะบรรจุ ของเหลวเย็นในมือ ดึงจุกมันออกมา หารอช้าไม่ กระแทกมันใส่ ปาก ซดของที่อยู่ข้างในหายใจออกมา … แล้ว … พูดว่า

” สดชื่น จริงๆ โว้ย! “