memo : เกาะช้าง

ขณะข้ามไป ในเวิ้งน้ำสีฟ้าอ่อน

memo : หิน – กินได้

“หิน-กินได้” นั่นไม่ได้หมายถึงหินที่ใช้รับประทานสำหรับนักการเมือง-บางประเทศ แต่ผมกำลังเอ่ยถึง ‘นิทาน’ สองเรื่อง 

memo : ‘สงวนลิขสิทธิ์’ เมื่อนักรีวิว(บางคน) อ่านแล้วตกใจ!!

‘สงวนลิขสิทธิ์’ เมื่อนักรีวิว(บางคน) อ่านแล้วตกใจ!! – ด้วยความสัตย์ซื่ออย่างที่สุด เพราะไม่เคยอ่านสามสี่บรรทัดตรงนี้แต่อย่างใด ไฉนวันดีคืนดี – แถมอากาศดี ก็นึกอยากอ่านข้อความตรงนี้ขึ้นมา

เปล่า!! ไม่ได้อยากอ่านตรงนั้นหรอก ความจริงคือ อ่านหนังสือเล่มหนึ่งของคุณรงค์ วงศ์สวรรค์ ‘ไม่นานเกินรอ’ อ่านแล้วมีช่วงท้ายเล่มเป็นเรื่องราวที่มีกลิ่นไอการต่อสู้ระหว่างประชาชนกับรัฐ หรือมีการ รัฐ – ประหาร(ประชาชน) เกิดขึ้น จึงไม่ค่อยแน่ใจว่า พศ. ใดกันนะ ที่ปรากฏในหนังสือ

ณ รัก (๔) : เสื้อหนาว

ฤดูหนาวเดินทางถึงช้ากว่ากำหนด เล็กน้อย
และเมื่อมันมาถึงไม่นาน มันก็ปลิวหายไปอย่างที่ไม่ทันเอ่ยปากทักทาย – แย่ (เขาคิด)

แต่ถึงกระนั้นเขาเองก็มักชอบสวมใส่เสื้อคลุมตัวเก่งเดินไปมาระหว่างวัน โดยเฉพาะหลังเลิกลาจากการงานที่ชวนเวียนหัว

 

ณ รัก (๓) : ซ่อนแอบ

 

ดอกชบากลีบขาวอมชมพู่บานรับแสงแดดยามเช้า เสียงระฆังตีบอกเวลาเข้าเรียน ‘ก๊องๆ’ เด็กในเครื่องแบบวิ่งไปยังหน้าเสาธง ร้องเพลงประจำชาติและ ท่องจำคุณธรรมตามกันและกัน จากนั้นเดินตามกันเป็นแถวเข้าห้องเรียน

 

ณ รัก (๒) : รอย

ในร้านหนังสือ  มีบ้างที่เขาและเธอ อาศัยสถานที่นั้น – เดินเล่น – พูดคุย และอื่นๆเท่าที่นึกได้ในเวลาไม่กี่วินาที

บางทีแผนการต่อเวลามักแปรผันตามอารมณ์  มันไม่ถึงกับสร้างความวุ่นวายนัก เพียงเข้าใจและปรับรับความเปลี่ยนแปรได้ทุกขณะ เพียงเท่านั้นคืนวันก็ผ่านไปอย่างราบรื่น

เธอ : หยิบหนังสือขึ้นมาหนึ่งเล่ม ให้เขาดูว่าดีหรือไม่

เขา : บอกเธอว่า "ไม่รู้แหะ – ไม่เคยอ่าน" และหยิบหนังสือที่เขาอยากอ่านให้เธอดูบ้าง เป็นหนังสือแปล ผลงานนักเขียนชาวญี่ปุ่น

เธอ : มองหนังสือแล้วบอกเขาว่า "ปกสวยดี – ทำไมชอบเลือกแต่ที่ปกสวยละ?" เธอยิงคำถาม