memo : ก็…เป็นเช่นนั้นเอง

บันทึกในวันอากาศมัวๆ

มีหมอกเล็กน้อยลอยไปลอยมา มากมายถึงปานกลาง และอากาศร้อนพอประมาณถึงมากมาย แต่หัวใจยังต้องทำงาน และ ความคิดยังคงลอยไปมาท่ามกลางอากาศมัวๆ สลัวๆ มึนๆ อึมครึมๆ บื้อๆ บวมๆ ของเมืองหลวงนครแห่งเทวา และ มนุษย์จำแลงแสร้งสุข – ทุกข์ – สราญ –some time i love you

memo : กดเบาๆ

-ปัจจุบัน-

ขอบันทึกเก็บไว้คิดเล็กๆน้อยๆ – ก็คงไม่ต้องตีความอะไรมาก เป็นหนึ่งความคิดที่พบเจอเข้ากับตัวเองแล้วพลันนึกขึ้นได้

เป็นเรื่องราวอันประกอบด้วยปัจจุบัน อดีต และ อดีตที่ลึกลงไปกว่าอดีตตัวหน้า

memo : ทดสอบลำดับ ๑

 

หรือจะลองเขียนการ์ตูนสักเรื่องดี ?

memo : ดวงดาวและดวงจันทร์

วันนี้ผมไปถึงที่วิ่งเกือบมืดแล้ว วิ่งได้สองรอบ อากาศดีและลมเยอะ เหมือนฝนจะตก แต่ก็ไม่มีเมฆเลย

ดวงจันทร์สวยแขวนไว้อยู่บนนั้น ดวงดาวอีกดวงก็อยู่ห่างออกไป มองจากข้างล่างคงเหมือนไม่ไกลกันเท่าไรนัก แต่ความจริงแล้ว ดวงดาวและดวงจันทร์นั้น อยู่ห่างไกลกันเหลือเกิน…

วิ่งจนเหงื่อออกไม่หยุด แม้หยุดวิ่งแล้วมันก็ยังออกมาตลอด อากาศไม่ร้อน แต่คงเพราะเร่งวิ่งมากไป นั่งพักและเฝ้ามองท้องฟ้ากำลังมืดลงเรื่อยๆ จนแสงไฟทางค่อยๆ สว่างขึ้นดวงแล้วดวงเล่า แต่สวนก็ปิดอยู่ดี

ให้มีไฟส่องทางแต่เขาก็ไม่อนุญาติให้เรานั่งอยู่ตรงนั้น คนค่อยๆทะยอยเดินกลับ ผมนั่งจนหายเหนื่อย ยันตัวขึ้นเดินกลับตามทางเดินที่มีแสงไฟส่องไปตามทาง

หิว – และคงกินอะไรได้เยอะอีกมื้อ : )

memo : หอมช่อดอกปีบ

อากาศเย็นกำลังดี และ ลมก็พัดไม่ค่อยแรงเท่าไร แต่ถึงกระนั้นเอง ดอกปีบก็ยังคงล่วงหล่นไม่หยุดหย่อน

เรื่องสั้น : อัน – อา – เด๊ะ

"แบมาเนบาตะแล?"

(อยู่ที่ไหน?)

วันที่เท่าไร ? คนอื่นล่ะ?

คำถามมากมายระดมถมทับภายในห้วงความนึกคิด ไม่ทราบได้ว่าเริ่มต้นตรงไหน หรือจบลง ณ ตำแหน่งใด มีเพียงช่องแสงเล็กๆขนาดเพียงพอที่ฝ่ามือฉันจะเอื้อมออกลอดผ่าน อยู่เบื้องหน้า ลมโชยพัดเบาบางจนเศษไม้เล็กๆที่เกี่ยวเกาะปลายโพลงสะดุ้งไหว พระจันทร์เต็มดวงลอยอวดแสงเรืองนวลอ่อนๆท่ามกลางท้องฟ้าดำมืด

เมฆหมอกลอยผ่านเลือนรางไปเชื่องช้า ฉันคิดว่าหากสามารถมองเห็นดวงจันทร์เปล่งแสงสาดส่ององค์เจดีย์ชเวดากองอันมียอดทองสุกปลั่งเหมือนเมื่อเทศกาลวันเพ็ญที่ผ่านมาก็คงจะดีไม่ใช่น้อย