วันหยุด(๔) : วันเด็กแห่งบ้าน ๒ : ฝนชมพู มาแล้ว และ ไข่ดาวของนู๋ เจน
เมื่อรถของน้องชายจอดเทียบหน้าบ้าน คุณลุง(ผม)ก็วิ่งไปหาหลานสาวก่อนน้องชาย ฝนชมพูยิ้มหวานแต่ไกล เธอกำลังอยู่ในวัยที่เรียนรู้และกำลังรับเอาสิ่งต่างๆรอบข้างอย่างเต็มใจพร้อมรอยยิ้มกระจุ๋มกระจิ๋ม-น่ากอด : )
วันหยุด(๓) : วันเด็กแห่งบ้าน ๑ : เจนและแจ๊ป
เล่นกับหลานจนปวดหลัง-และเหนื่อย
วันหยุดไม่มีอะไรดีไปกว่าการได้อยู่พร้อมหน้า
สำหรับครอบครัวเล็กๆ มันเป็นข้อดีที่ไม่ต้องวุ่นวาย จัดเตรียมอะไรก็ไม่ต้องมากความ และฝนที่ตกลงมาชั่วเวลาหนึ่ง ช่วยเสริมบรรยากาศความอบอุ่นได้อย่างยอดเยี่ยม (ขอเชยชม และชมเชยธรรมชาติ)
เมื่อความร้อนและแสงแดดแรงกล้ายอมอ่อนข้อให้กับมนุษย์ เมื่อนั้นเสือเฒ่าแต่งองค์ทรงกางเกงขาก๊วยสีครามเข้มเตรียมออกไปทำงานอดิเรก
ชัวร์ – มิมีอื่นใด ทดสอบปุ๋ยสุดยอด (แกว่างั้น)
ไม่รู้ว่าใครกำหนดเสียทีว่า คนแก่มักชอบอยู่กับต้นไม้ใบหญ้า คนหนุ่มสาวถามหาความรักและความก้าวหน้าในการงาน เด็กน้อยขอตังค์ซื้อของเล่นขนมและสิ่งบันเทิงเริงจิตใจ
ตอนสมัยผมยังเรียนหนังสือ-และทำงานไปด้วย สิ่งที่พูดคุยกันระหว่างพ่อและลูกข้อความที่บันทึกไว้ในใจมักไม่ค่อยจะพ้นเรื่องงานการ และความก้าวหน้ามั่นคงในชีวิต ผิดกับเดี้ยวนี้ พ่อลดข้อความเหล่านั้นลง และเพิ่มข้อความใหม่ๆ ที่เกี่ยวกับธรรมชาติ ต้นไม้ และ ธรรมะ
น่าแปลกมั้ย? ก่อนนั้นเราไม่เคยแม้จะชี้ชวนกันมองและครุ่นคิดพูดถึงมัน
หรือคนเราเมื่อถึงเวลาหนึ่ง การแข่งขันและชัยชนะระหว่างกัน หาใช่สาระของการดำรงชีวิต
ตื่นสายที่สุดเท่าที่จำได้ – เมื่อวานเหนื่อยกับการเดินทางมา กว่าจะออกจากรุงเทพได้ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ออกจากท่ารถหกโมง ถึงบ้านที่นครสวรรค์ประมาณสี่ทุ่ม กลัมมาหนนี้มีหนังสือสองสามเล่มกลับมาอ่านด้วย หนึ่งเล่มอ่านจบไปแล้ว อีกหนึ่งเล่มอ่านค้างๆคาๆไว้ อีกหนึ่งเล่มตั้งใจเอามาอ่านให้จบลงในช่วงหยุดยาวหนนี้
พอตื่นได้เดินลงจากชั้นสองมา พอดีเห็นพ่อเอาถุงพลาสติกไปกางแผ่ตรงที่ลานหญ้าโล่ง “พ่อทำอะไรนะ?” ถามพร้อมทั้งได้กลิ่นแปลกๆโชยมาจากหลังบ้าน กลิ่นตุ่นๆไม่ค่อยคุ้นจมูกเท่าไร
“ปุ๋ย – ปุ๋ยอย่างดี” พ่อตอบขณะที่เทบางอย่างออกมาจากถังสังกะสี ผมเดินมาหลังบ้านเหลือบเห็นยิ้มของพ่อเล็กน้อยขณะมีความสุขกับผลงานเล็กๆตรงหน้า ผ่านเข้ามาในครัวเห็นแม่กำลังจัดของหลังบ้าน ให้มีพื้นที่สำหรับนั่งเล่น (ปกติสองคนไม่ค่อยได้ใช้ที่ตรงนี้)
“กลิ่นอะไรเนี้ยแม่”
แม่หยุดสิ่งที่ทำอยู่ ยืนเท้าเอวยิ้มแบบแห้งๆ “ปุ๋ยพ่อเรานั่นละ” แล้วแม่ก็จัดของต่อ ดูเหมือนว่าไม่ไม่ค่อยชอบกลิ่นแบบนี้ แม่บ่นงึมงำ ว่าทำไมไม่ไปหมักที่สวน เอามาหมักไว้ในบ้านทำไม (แม้จะอยู่นอกบ้านก็เหอะ) พ่อตะโกนมาบอกว่า “ปุ๋ยชีวภาพนะ – ที่สวนก็มี” แน่ะหูดีอีกต่างหาก
แสดงว่ายังไม่แก่
ก้าวรอก้าว bookblogstorage กระบี่ไร้ยางอาย
